Argentyna

Nasze wycieczki do Argentyny

Brazylia – Paragwaj – Argentyna (16 dni)

Salvador, Manaus, Foz do Iguacu, Ciudad del Este, Rio de Janeiro, Buzios
Zapraszamy Państwa do odkrywania z nami bogactwa kultury i przyrody Paragwaju i Brazylii. Od kolonialnego miasta Salvador, przez stolicę Brazylii oraz wspaniałą, kolorową i bujną Amazońską dżunglę do stolicy Samby – Rio de Janeiro.

ZOBACZ »

Argentyna – Brazylia (12 dni)

Buenos Aires, Foz do Iguacu, Salvador, Cachoeira, Rio de Janeiro
Niesamowite metropolie, wspaniała dżungla, samba, tango i doskonała kuchnia – to tylko część atrakcji, które czekają na Państwa podczas naszej wycieczki do dwóch największy krajów Ameryki Południowej – Argentyny i Brazylii.

ZOBACZ »

Historia

Wczesne dzieje

Niewiele wiadomo na temat pierwszych mieszkańców regionu. Tylko w północno-zachodniej Argentynie żyła tubylcza społeczność mająca kulturę materialną. Byli społecznością rolniczą (co widać w ruinach na północ od Jujuy), ale ich znaczenie zostało później przyćmione przez Chilijskich Araukan. Europejczycy najpewniej dotarli tutaj dopiero w 1502 roku podczas podróży Amerigo Vespucciego. Mieszkańcy południowych regionów parali się wówczas łowiectwem i rybołówstwem, podczas gdy mieszkający na północnym-zachodzie Inkowie byli dość rozwiniętą społecznością rolniczą o czym świadczy to, że wybudowali drogę jeszcze przed przybyciem Hiszpan. Poszukiwania południowo-zachodniej drogi do Azji i Indii Wschodnich przywiodły Juana Díaza de Solís do ujścia La Platy w 1516 roku. Ferdynand Magellan wpłynął do estuarium w 1520 roku, a Sebastian Cabot popłynął w górę rzek Parana i Paragwaj. Jego uwielbienie dla tubylczych ozdób może być przyczyną nadania nazw la Plata (srebrna rzeka) i Argentyna (srebrna).

W 1536 roku Pedro de Mendoza założył pierwszą osadę w miejscu dzisiejszego Buenos Aires, ale ataki tubylców zmusiły go do opuszczenia jej, co spowodowało, że Asunción bezsprzecznie stało się najważniejszym miastem ujścia la Platy. Buenos Aires zostało ponownie założone przez Juana de Garay w 1580 roku. Jego zięć, Hernando Arias de Saavedra (Hernandios), zapewnił podział terytoriów ujścia la Platy, a Buenos Aires osiągnęło w 1617 roku coś na kształt połowicznej niepodległości pod wicekrólestwem Peru. Merkantylizm, jednakże, mocno zahamował handel Buenos Aires i przemyt, szczególnie z portugalskimi kupcami w Brazylii, stał się akceptowalnym zajęciem. Podczas gdy miasta dzisiejszej zachodniej i północnozachodniej Argentyny rozrastały się dzięki zaopatrywaniu górniczych miasteczek w Andach, Buenos Aires było zagrożone przez konkurencje z Portugalii. W osiemnastym wieku gauczowie zaczęli polować na na żyjące dziko w dużych stadach bydło, które wprowadzono na tereny Pampy w latach pięćdziesiątych szesnastego wieku, dla ich skór i tłuszczu.

W 1776 roku rząd hiszpański uczynił Buenos Aires wolnym portem i stolicą wicekrólestwa, na którego terenie znajdowały się dzisiejsze Argentyna, Urugwaj, Paragwaj i (chwilowo) Boliwia. W wyniku tego połączenia narodziła się idea wielkiej Argentyny, która miałaby zawierać w sobie wszystkie kraje ujścia La Platy. Był to sen, który nawiedzał wielu argentyńskich polityków po uzyskaniu niepodległości.

Niepodległość i dziewiętnasty wiek

Preludium do niepodległości był brytyjski atak na Buenos Aires. Admirał sir Home Popham i generał William Carr Beresford zajęli miasto w 1806 roku, po tym jak zbiegł hiszpański wicekról. Argentyńska milicja pod komendą Jacquesa de Liniers zakończyła brytyjską okupację i pokonała ponowny atak sił generała Johna Whitelocke’a w 1807 r.

25 maja 1810 roku (25 maja to argentyńskie święto narodowe), siły rewolucyjne, pozornie wspierając zdetronizowanych przez Napoleona Burbonów, obalili wicekróla i kontrolę nad rządem przejęła junta. Skutkiem tego była wojna przeciwko zwolennikom korony. Patrioci pod wodzą Manuela Belgrano wygrali w 1812 roku pod Tucamán. 9 lipca 1816 roku kongres w Tucamán ogłosił niepodległość Zjednoczonych Prowinicji La Platy. Pozostałymi generałami patriotami byli Mariano Moren, Juan Martín de Pueyrredón i José de San Martín.Pomimo nadziei na zjednoczenie Urugwaj i Paragwaj poszły swoimi własnymi ścieżkami.

W Argentynie zaczęły się spory pomiędzy tymi, którzy chcieli zjednoczenia kraju, a tymi którzy nie chcieli być zdominowani przez Buenos Aires. Po uzyskaniu niepodległości w kraju zapanowała właściwie ciągła wojna domowa, z wieloma przewrotami organizowanymi przez frakcje regionalne, społeczne lub polityczne. Rządy silnej ręki wprowadzane przez dyktatorów, zwanych caudillo, zmieniały się z okresami rządów demokratycznych, w których zbyt często panował zamęt.

Wybór Bernardino Rivadavii w 1826 roku nie zakończył panującej anarchii. Unitarianie, którzy wspierali scentralizowany rząd zdominowany przez Buenos Aires stali naprzeciw federalistów, którzy żywili urazę wobec oligarchii Buenos Aires i którzy byli wspierani przez autokratycznych caudillo z oddziałami gauczów. Unitarianie odnieśli chwilowy sukces gdy Argentyńczycy zjednoczyli się by pomóc Urugwajowi odeprzeć brazylijskich zdobywców podczas bitwy pod Ituzaingó w 1827 roku, która to doprowadziła do niepodległości Urugwaju. Jednakże konflikt wewnętrzny wkrótce rozgorzał na nowo i nie został stłumiony nawet, gdy generał Juan Manuel De Rosas, najbardziej niesławny z caudillo założył dyktaturę, która przetrwała od 1835 do 1852 r. Ironią było to, że ten federalistyczny przywódca, który teoretycznie był tylko gubernatorem Buenos Aires, zrobił więcej dla zjednoczenia kraju niż unitarianie. Również ironią było to, że ten wróg intelektualistów pobudził swych politycznych wrogów, aby na wygnaniu stworzyli jedne z najlepszych dzieł hiszpanoamerykańskiego okresu romantyzmu. Wśród tych pisarzy byli Domingo F. Sarmiento, Bartolomé Mitre, José Mármol, i Esteban Echeverría. Rządy Rosasa zostały obalone w 1852 roku przez generała Justo José de Urquiza, który to zwołał zgromadzenie konstytucyjne w Santa Fe. Konstytucję, która bazowała na zasadach sformułowanych przez Juana Bautiste Aberdiego przyjęto w 1853 r. Mitre denuncjując Urquize jako caudillo, spowodował tymczasową secesję prowincji Buenos Aires w roku 1861 i upadek planów Urquizy. Pod rządami Mitry w latach 1862-1868, Sarmienty (1868 – 1874) i Nicolása Avellanedy w latach 1874-1880 wybudowano szkoły, rozpoczęto roboty publiczne i wprowadzono liberalne reformy. Wojna potrójnego sojuszu, którą stoczono w latach 1865 – 1870 nie dała Argentynie wiele przewagi.

W 1880 roku zatriumfował federalizm, a generał Julio A. Roca został prezydentem (1880 – 1886). Buenos Aires pozostało stolicą, ale utworzono okręg federalny, a stolicą prowincji Buenos Aires została La Plata. Argentyna rozkwitła pod rządami Roci. Podbój ludności autochtonicznej przez wojska generała Roci w latach 1878 – 1879 umożliwił kolonizację regionu na południu i południowym zachodzie kraju. Już wtedy Pampa zaczęła przechodzić swoją przemianę rolną. Imigracja Europejczyków pozwoliła na zaludnienie terenu i uczyniła Argentynę jednym ze spichlerzy świata.

Wprowadzenie instalacji chłodniczych na mięso pozwoliło na rozwój handlu. Brytyjczycy byli nie tylko głównymi konsumentami argentyńskich produktów, ale również zainwestowali znaczne kwoty w budowę fabryk, przedsiębiorstw użyteczności publicznej i kolei, która została znacjonalizowana w 1948 r. Czyniono wysiłki, aby ukrócić władzę wielkich właścicieli ziemskich, ale były one pozornie skuteczne. Również wojskowa tradycja ciągle grała role w polityce. Armia często łączyła się z konserwatystami, a później z rosnącymi szeregami robotników by zmieniać rząd poprzez przewroty wojskowe.

Początek dwudziestego wieku

W trakcie drugiej kadencja Roci, która trwała od 1898 – 1904 Argentyna wyszła z kryzysów jakie narosły w tych latach. W roku 1902 zażegnano poważny spór graniczny z Chile, a wieczysty pokój między tymi dwoma narodami uczczono pomnikiem Chrystysa Zbawiciela Andów. Nawet przed pierwszą wojną światową Argentyna utrzymywała neutralność. Ten bogaty naród zaczął działać jako adwokat praw i interesów Ameryki Łacińskiej w całości, co szczególnie pokazywali Carlos Calvo, Luis M. Drago i w późniejszym okresie Carlos Saavedra Lamas.

Problemy wewnętrzne ciągle jednak pozostawały dokuczliwe. Reformy wyborcze, wprowadzone przez Roqua Sáenza Peñę w latach 1910 – 14 doprowadziły do zwycięstwa partii radykałów pod rządem Hipólito Irigoyena w latach 1916 – 1922. Irigoyen wprowadził ustawodawstwo społeczne, ale gdy po prezydenturze Marcelo T. de Alveara wrócił do władzy w 1928 roku, jego polityka wzbudziła wiele niezadowolenia, nawet w ramach jego własnejpartii. W roku 1930 został usunięty ze stanowiska przez generała José F. Uriburu. W wyniku tego konserwatywna oligarchia, teraz ze skłonnościami faszystowskimi, wróciła do władzy.Rząd Agustína P. Justy w latach 1932 – 1938 spotkał się z opozycją ruchów rewolucyjnych i koalicja liberałów i konserwatystów wygrała wybory. Radykalny przywódca Roberto M. Ortiz został prezydentem w roku 1938, ale ciężka choroba zmusiła go do rezygnacji ze stanowiska w 1942 r. Zastąpił go konserwatysta Ramón S. Castillo. W roku 1943 Castillo został obalony przez przewrót wojskowy. Po dwóch tymczasowych prezydentach “rewolucja pałacowa” doprowadziła do władzy grupę pułkowników, którym przewodził Juan Perón. Po czterech latach „neutralności”, podczas której Argentyna wspierała Oś, państwo dość późno bo w marcu 1945 roku włączyło się do drugiej wojny światowej po stronie aliantów i stało się członkiem Organizacji Narodów Zjednoczonych.

Powrót do liberalnych rządów chwilowo wydawał się być możliwy, ale Perón odniósł druzgocące zwycięstwo w wyborach w lutym 1946 r. Perón, zwolennik Mussoliniego, założył nieznany wcześniej w Ameryce Łacińskiej rodzaj powszechnej dyktatury, bazujący początkowo na wsparciu armii, reakcjonistów, nacjonalistów i niektórych grup klerykalnych. W trakcie jego reżimu ograniczono wolność wypowiedzi, konfiskowano liberalne gazety takie jak La Prensa, więziono wrogów politycznych, a państwo przeszło na system jednopartyjny. Druga żona Peróna, popularna Eva Duarte de Perón, pomogła mu uzyskać wsparcie związków zawodowych, które od tej pory stały się głównym filarem jego potęgi politycznej. W roku 1949 zastąpiono konstytucję z roku 1853 taką, która pozwoliła Perónowi zostać prezydentem na drugą kadencję. W tym samym roku założono partię polityczną peronistów.

By naprawić problemy gospodarcze Argentyny Perón wdrożył program rozwoju przemysłowego, który prężnie rozwijał się w latach 40-tych i wczesnych latach 50-tych, choć utrudnieniem był brak zasobów energetycznych i odpowiednich maszyn, wspierany przez program opieki społecznej. Perón umieścił równeż sprzedaż i eksport pszenicy i wołowiny pod wyłączną kontrolą rządu, czym podkopał potęgę polityczną i ekonomiczną wiejskich oligarchów. We wczesnych latach pięćdziesiątych wsparcie społeczne Peróna, w związku z powracającymi problemami ekonomicznymi i śmiercią żony w 1952 roku, zaczęło się kurczyć. Produkcja rolnicza, która przez długi czas była głównym źródłem dochodu, gwałtowanie spadła i gospodarka zachwiała się. Kościół rzymskokatolicki, który w związku z odwróceniem się bliskich relacji pomiędzy państwem, a kościołem poczuł się wyobcowany, ekskomunikował Peróna, w końcu nawet wojsko zostało pozbawione złudzeń co do Peróna. W roku 1955 Perón został odsunięty od władzy przez armię, a władzę przejął wojskowy rząd tymczasowy generała Pedra Aramburu, który to próbował usunąć z kraju wszelkie ślady justycjalizmu (peronizm). Perón uciekł do Paragwaju, a w roku 1960 wyemigrował do Hiszpanii.

Argentyna w trakcie wygnania Peróna

W 1957 roku Argentyna wróciła do konstytucji z roku 1853 z poprawkami 1898 r. W roku 1958 Dr Arturo Frondizi został wybrany na prezydenta Argentyny. Frondizi zmuszony stawić czoło kryzysowi gospodarczemu i fiskalnemu, który odziedziczył po Perónie, zgodnie z radami i obietnicą pomocy finansowej USA wdrożył program oszczędnościowy, którego celem była „stabilizacja” gospodarki i zahamowanie inflacji. Lewicowcy, tak samo jak peroniści, którzy ciągle mieli spore poparcie społeczne, krytykowali ten plan, ponieważ większość obciążeń spedła na klasę pracującą i niższe warstwy klasy średniej. Frondizi popadł w niełaskę wojska z uwagi na swoją pobłażliwość dla reżimu Fidela Castro na Kubie i peronistów w kraju, którzy w wyborach kongresowych z roku 1962 odnieśli spektakularny sukces. Frondizi został aresztowany, a José María Guido objął urząd prezydenta, choć to wojsko kontrolowało kraj. Partie komunistyczne i peronistyczne zostały zakazane przed wyborami prezydenckimi, które odbyły się w 1963 r. Po wyborze umiarkowanie liberalnego Dr Artura Illíę wielu więźniów politycznych zostało uwolnionych, a do kraju wróciła względna stabilność polityczna. Nowy prezydent musiał się jednak zmierzyć z poważnym kryzysem ekonomicznym i trudnym problemem ponownego włączenia sił peronistycznych do argentyńskiego życia politycznego.

 

W roku 1964 Perón próbował wrócić z Hiszpanii, aby prowadzić swoich popleczników, ale próba ta nie udała się z uwagi na to, że Perón został zawrócony w Rio de Janeiro przez władze Brazylii. Pomimo tego, peroniści pozostali najpotężniejszą siła polityczną w kraju. Niechętna ponownemu odrodzeniu się peronizmu junta dowódców wojskowych, wspierana przez sferę wielkiego kapitału przejęła władzę w roku 1966 i umieściła generała Juana Carlosa Onganía, długoletniego prawicowego przeciwnika Illíi u władzy. Nowy rząd Onganíi rozwiązał zgromadzenie ustawodawcze, zakazał wszelkich ugrupowań politycznych, wprowadził nieoficjalną cenzurę prasy i umieścił pod rządową kontrolą państwowe uniwersytety. Powszechna opozycja wobec rządów twardej ręki reżimu Onganíi rosła w siłę, aż ten został usunięty przez wojsko w roku 1970 i zastąpiony przez generała Roberto M. Levingstona. Problemy gospodarcze i wzmożona aktywność terrorystyczna sprawiła, że Generał Alejandro Lanusse, który przewodził przewrotem przeciwko Onganíi, usunął w 1971 roku Levingstona i wdrożył aktywny program rozwoju gospodarczego, podziału majątku narodowego i stabilności politycznej. Jego bezpośrednie negocjacje z Juanem Perónem wraz ze zwołaniem wyborów narodowych i rządu cywili doprowadziły do powrotu Peróna do Argentyny w 1972 r.

Koniec dwudziestego wieku

Perón, po nieudanej próbie zjednoczenia różnych grup peronistycznych, odrzucił nominację swoich zwolenników do ubiegania się o urząd prezydenta w wyborach w marcu 1973, które wygrał Dr Hector Cámpora, kandydat peronistów. Ten następnie podał się do dymisji aby zrobić miejsce Perónowi. Po nowych wyborach, które odbyły się we wrześniu 1973 roku Perón został wybrany na stanowisko prezydenta a jego trzecia żona, Isabel Martínez Perón, na wice-prezydenta. Perón zmarł w lipcu 1974, a jego miejsce zajęła wdowa po nim. Jej rząd zmagał się problemami gospodarczymi, niepokojami wśród robotników, przemocą polityczną i głębokimi podziałami wśród peronistów.

W roku 1976 Isabel Perón została odsunięta od władzy przez juntę wojskową pod przywództwem Jorge Rafaela Videla, który został prezydentem do 1981 r. Rząd zawiesił działalność związków politycznych i gospodarczych, rozwiązał kongres, zmienił konstytucję i usunął większość urzędników rządowych. W trakcie rządów wojska tysiące obywateli podejrzanych o działanie na szkodę rządu zniknęło w trakcie wydarzeń, które są obecnie znane jako „brudna wojna”. W roku 1981 rząd Argentyny wystosował petycję do Organizacji Narodów Zjednoczonych o przejęcie posiadania nad Falklandami (Islas Malvinas), które były okupowane i do których roszczenia mieli Brytyjczycy od 1832 r. Napięcia wzrastały, aż 2 kwietnia 1982 roku wojska Argentyny, pod władzą generała broni i prezydenta Leopolda Galtieri najechały i rozpoczęły okupację wysp. Siły brytyjskie odpowiedziały szybko i w ciągu 6 tygodni wymusiły na siłach argentyńskich poddanie się. Porażka Argentyny doprowadziła do rezygnacji Galtieriego i w końcu do zakończenia rządów wojska. Emerytowany generał Reynaldo Bignone zastąpił Galtieriego na stanowisku prezydenta i nadzorował powrót państwa do rządów demokratycznych.

Geografia

POŁOŻENIE I GRANICE

Argentyna leży między 21° a 55° szerokości południowej i 73° a 53° długości zachodniej, na kontynencie południowo-amerykańskim. Najdłuższa odległość z północy na południe wynosi prawie 3800 km, a w najszerszym miejscu Argentyna rozciąga się na obszrze 1424 km. Sąsiadami Argentyńczyków są od północy Boliwijczycy, paragwajczycy i Brazylijczycy. Na zachodzie granica lądowa przebiega na niewielkim odcinku z Urugwajem, a na wschodzie na całej długości z Chile. Argentyna jest największym i najludniejszym państwem hiszpańskojęzycznym na świecie.

RZEŹBA I RÓŻNORODNOŚĆ

Ukształtowanie kraju jest skrajnie zróżnicowane. W przeważającej części znajdują się obszary równinno-nizinne, ale napotkamy tu także wysoko położone płaskowyże oraz ponad 6000 m góry. W Patagonii występują obszary położone poniżej poziomu morza. Największa depresja, Gran Bajo de San Julian, ma 105 m ppm. Część północno-wschodnią zajmuje olbrzymia Nizina La Plata, która dalej na południe przechodzi w argentyńską Pampę. Część zachodnią zajmuje najdłuższe pasmo górskie świata – Andy, nad którymi góruje najwyższy szczyt Argentyny – Acocagua 6959 m npm. Jest to zarazem najwyższe wzniesienie na kontynencie południowo-amerykańskim. Na krańcach południowych, czyli terenach zwanych Ziemią Ognistą, występują obszary lodowcowe tzw. Lądolód Patagoński. Prawie 5000 km wybrzeża także cechuje się zróżnicowanie linii brzegowej. Część północna charakteryzuje się tylko jedną dużą Zatoką La Plata, nad która leży stolica kraju – Buenos Aires. Część środkowa jest mało urozmaicona, dopiero na półudniu linia brzegowa wcina się w ląd, tworząc wiele zatok. Największe z nich to San Matias i San Jorge. Najważniejsze wyspy Argentyny to wschodnia częśću Ziemi Ognistej, na której znajduje sie najdalej na południe wysunięte miasto świata – Ushuaia i Wyspa Stanów połozona ok. 30 km na wschód od wysp Archipelagu Ziemi Ognistej. Argentyna rości sobie także prawa do Falklandów, które stanowią zamorskie terytorium Wielkiej Brytanii.

POWIERZCHNIA, LUDNOŚĆ, STOLICA

Argentyna to 8 kraj na świecie pod względem obszaru – zajmuje 2 780 092 km kw. I chociaż jest 9 razy większa od Polski, zamieszkuje ją tylko nieco ponad 40 mln mieszkańców. Stolicą kraju jest ogromna metropolia Buenos Aires – prawie 2 mln 700 tys. mieszkańców. Specyfiką wielkich miast Ameryki Południowej są skrajne różnice między dzielnicami bogatych i biedoty, tzw. villas miserias, wktórych żyje blisko jedna trzecia mieszkańców miasta.

OBSZARY GEOGRAFICZNE

Argentyna podzielona jest na 23 prowincje, tzw. Terytorium Narodowe, w skład którego wchodzi wschodnia część Ziemi Ognistej oraz jedno miasto autonomiczne – Buenos Aires. Najbardziej zaludnioną część kraju stanowią wschodnie i centralne rejony Argentyny. Najbardziej żyzne gleby występują w rejonie Pampy, to tutaj znajduje się najwięcej gospodarstw rolnych w kraju. Argentyna jest producentem wspaniałych win, które porównywane są z najlepszymi gatunkami win z Hiszpanii. Wielkie winnice znajuja się w strefie przedgórza andyjskiego, w prowincjach San Juan i Mendoza. Argentyna słynie także z produkcji wspaniałej wołowiny. Bydło hoduje się przede wszystkim na terenie Pampy oraz Międzyrzecza. W bardziej dostępnych rejonach Patagoni hoduje się owce. Przemysł skoncentrowany jest w okolicach największych miast. Na ogromnych terenach panują jednak tak ciężkie warunki naturalne, że wiele rejonów jest całkiem lub prawie bezludnych.

RZEKI I JEZIORA

Rzeki Argentyny w większości spływają do Atlantyku. Największa rzeką jest Parana. Stanowi ona bardzo ważną drogę transportową, gdyż na całej swojej długości w Argentynie jest żeglowna. Pozostałe wielkie rzeki to jej dopływy : Paragwaj, Pilcomayo, Salado, Iguazu, na której znajdują się wspaniałe wodospady, stanowiące jedna z najweiększych atrakcji turystycznych. Niezbyt długie, ale bardzo rwące i poprzecinane licznymi progami rzeki Patagonii stanowiącenne źródło pozyskiwania energii elektrcznej. W Andach Patagońskich oraz na Ziemi Ognistej spotykamy jeziora polodowcowe. Największe z nich to Jezioro Buenos Aires, które częściowo należy do Chile. Następne duże zbiorniki to jeziora Argentino i Viedma. W Argentynie na obszarach suchych, występuja także jeziora słone, największe z nich jezioro Mar Chiquita ma powierzchnię 2000 km kw.

Klimat

W Argentynie, z uwagi na jej dużą rozpiętość geograficzną, występuję wiele różnych stref klimatycznych i pogodowych. Klimat Argentyny waha się od podzwrotnikowego na północy, do zimnego i smaganego wiatrem na południu, ze strefami suchymi i umiarkowanymi na większości obszaru kraju. Argentynę można podzielić na cztery szerokie strefy klimatyczne. Środkowo-wschodnia Argentyna lub Pampa znajduje się poza obszarem tropikalnym i ma wystarczające roczne opady deszczu wynoszące pomiędzy 500mm/20 cali, a 1000 mm/40 cali. Zimy są tam łagodne, a lata ciepłe i właśnie w miesiącach letnich spada więcej deszczu.

Temperatury w północno-wschodnim regionie kontynentalnym są dość wysokie przez cały rok. Przez większość czasu warunki pogodowe są słoneczne i suche. Okazyjne fale chłodu zimą powodują spadek temperatury do lub nawet poniżej zera na parę godzin, ale zimy generalnie są łagodne, a nawet ciepłe. Zachodnia Argentyna. Ten region, wliczając w to północne Andy, jest suchy i półpustynny, a na nizinach właściwie jest niemalże pustynia. Opady deszczu są częstsze w miesiącach letnich, które są zazwyczaj gorące i bardzo słoneczne. Latem słońce świeci średnio przez dziesięć godzin w ciągu dnia, a zimą między siedmioma, a ośmioma godzinami. Region Patagonii, lub południowej Argentyny, ma typowy chłodny, umiarkowany klimat, podobny do tego panującego na Wyspach Brytyjskich, ale jego suchość jest niezwykła dla obszaru na tak wysokiej szerokości geograficznej. Powodzie, szczególnie w północnych prowincjach, są okresowe i mogą zakłócać lokalny transport i dostawy podstawowych usług

Zima
W czasie zimy od czerwca do sierpnia główne wiatry, to chłodny Pampero wiejący na równinach Patagonii i Pampy po przejściu chłodnego frontu, ciepły wiatr, który wieje z północy w środku i pod koniec zimy powodując łagodne warunki oraz Zonda, ciepły i suchy wiatr (fen) mający wpływ na środkowo-zachodnią Argentynę. Trochę śniegu spada w wielu miejscach na południu i w centrum kraju.

Wiosna
W północnym regionie kraju wiosna od września do listopada jest bardzo krótka, ale im bardziej na południe kraju tym jest dłuższa (na szerokości Buenos Aires trwa około 3 miesiące). W połowie października duża ilość flory dzikiej i wiejskiej w pełni kwitnie. Burze z piorunami i gradobicia są częste. Temperatury są umiarkowane a noce chłodne.

Lato
Latem od grudnia do marca temperatury są bardziej zróżnicowane ze średnią 9 °C (48.2°F) na południu i 27 °C (80.6°F) na północy. Na południu temperatury, na krótkie chwile mogą osiągać nawet 45 °C (113°F). Zimne fronty są częste i obniżają temperaturę nawet do 15 °C (27°F).

Jesień
Jesienie trwające od kwietnia do maja są zazwyczaj umiarkowane, wietrzne i im bardziej na południe kraju tym dłuższe (około 3 miesiące na szerokości Buenos Aires). W niektórych lasach i winnicach roślinność przybiera jesienne barwy liści czerwone i pomarańczowe, szczególnie w połowie kwietnia. W trakcie tej pory roku nadejście nocy jest zauważalnie wcześniejsze, ale później rozprasza to uwagę, zakłóca tryb życia.

Kuchnia

Na argentyńskie jedzenie wpływ miały kuchnie hiszpańska, włoska, niemiecka, francuska i innych krajów europejskich, a wiele potraw takich jak makaron, kiełbasa czy desery są typowe dla diety narodowej. Podstawowe pożywienie w Argentynie jest różnorodne, należą do niego potrawy takie jak empanadas, nadziewane ciasto, locro, połączenie kukurydzy, fasoli, mięsa, bekonu, cebuli i tykwy oraz chorizo, oparta na mięsie pikantna kiełbasa. Argentyński grill, asado, jest jednym z najsławniejszych na świecie i podaje się na nim różne rodzaje mięsa, wśród nich chorizo, grasicę, flaki wieprzowe i krwawą kiszkę. Cienkie kanapki, sandwiches de miga są również popularne. W związku z tym, że kraj jest ważnym producentem wina, roczne spożycie wina per capita jest jednym z najwyższych na świecie. Malbec jest reprezentacyjnym wariantem argentyńskim. Również częstym zwyczajem wśród Argentyńczyków jest picie mate. Dulce de Leche to znany słodki karmelowy krem.

Jedzenie
Argentyńczycy są znani z ich wysokobiałkowych diet, szczególnie bogatych w wołowinę. Mięso z grilla (parilla) serwowane na asado jest podstawą. Szczególnie częste są steki i żeberka wołowe. Lubią też chorizo (kiełbasa wieprzowa), morcillę (krwawa kiszka), chinchulines (flaki wieprzowe), mollejas (grasica) i inne części zwierząt. W Patagonii częściej niż wołowinę je się jagnięcinę i chivito – kozę. Na asado można zobaczyć całe jagnięta i kozy. Chimichurri, sos z ziół i chili, jest zwykle jedyną przyprawą na stekach i chorizo.Panierowane i smażone mięso (sznycle) – milanesas – są jedzone w charakterze przekąsek w kanapkach lub jedzone z purée z ziemniaków. Empanada, ciasto z mięsem, serem, kukurydzą cukrową i setką innych nadzień, są częstym widokiem na przyjęciach, w charakterze przystawek i piknikach w całej Argentynie. Innym wariantem jest „empanada gallega” (empanadas galicyjskie), które ma okrągły kształt. Warzywa i sałatki są również ważne dla Argentyńczyków, nawet bardziej niż smażone czy gniecione ziemniaki. Częstymi przystawkami są pomidory, cebula, kapusta, bakłażany, kabaczki i cukinia.

Włoskie potrawy podstawowe, takie jak pizza, czy makaron al dente, są spożywane tak często jak wołowina. Fideo (makaron dodawany do zup), tagliatelle, gnocchi, ravioli i cannelloni można kupić świeże w wielu sklepach w większych miasta. Lody włoskie są serwowane w dużych lodziarniach i nawet restauracjach dla zmotoryzowanych. W Chubucie społeczność walijska jest znana z ich herbaciarni z babeczkami i przypominającymi torta negra torta galesa. Sandwiches de miga to delikatne kanapki zrobione z bezskórkowego posmarowanego masłem białego chleba, bardzo cięńko pokrojonego mięsa, sera i liścia sałaty. Można je często kupić od przedsiębiorczych domowych kucharzy i zjeść na podwieczorek.

Argentyńskie jedzenie często odzwierciedla swoje europejskie korzenie, ale czasami różni się w jednych regionach bardziej niż w innych. Kolejną obsesją narodową jest słodka masa, nazywana dulce de leche, używana jako nadzienie do ciast i naleśników, rozprowadzana po opiekanym chlebie i jako smak lodów. Alfajores to kruche ciastka, które są nadziewane dulce de leche lub masą owocową. Desery „policjant” czy „kierowca ciężarówki” to ser z masą pigwową lub dulce de membrillo. Dulce de batata jest zrobione z batata, słodkiego ziemniaka, który razem z serem są elementami składowymi deseru Martin Fierro. Jabłka, gruszki, brzoskwinie, kiwi, avocado i śliwki są ważnymi produktami eksportowymi.

Napoje

Tradycyjnym napojem argentyńskim jest napar zwany mate. Suszone liście i gałązki rośliny yerba mate (Ilex paraguariensis) są wkładane do małego kubka, również zwanego mate, zwykle wykonanego z tykwy, ale również kości lub rogów. Napój jest sączony przez metalową lub trzcinową słomkę zwaną bombilla. Mate można słodzić cukrem, lub doprawiać aromatycznymi ziołami lub suszoną skórką pomarańczy, celem ukrycia jej gorzkiego smaku. Niemalże wrząca woda jest wlewana do tykwy by nie spalić ziół i nie zepsuć smaku. Na spotkaniach rodzinnych lub w niewielkim gronie jeden kubek mate można dzielić w grupie. Gospodarz przygotowuje mate według preferencji każdego gościa. Gdy jeden z gości skończy zwraca mate gospodarzowi, który przygotowuje napar dla kolejnego gościa. Jest to uznawane za ważny rytuał społeczny. i podawany jak kawa czy herbata z mlekiem lub cukrem dla smaku.

Inne typowe napoje to wino (okazyjnie mieszane z wodą sodową), choć kawa i herbata są równie ważne. Quilmes to narodowa marka jasnego piwa, nazwana po miasteczku Quilmes w prowincji Buenos Aires, gdzie po raz pierwszy zostało wyprodukowane. Wino argentyńskie, tak jak niektóre aspekty kuchni, ma swoje korzenie w Hiszpanii. W trakcie hiszpańskiej kolonizacji Ameryk Juan Cedrón (lub Cidrón) przywiózł pierwsze sadzonki winorośli do Santiago del Estero w 1557 roku, a potem uprawa winogron i produkcja wina rozszerzyła się na sąsiadujące regiony, a później inne części kraju.

Argentyńscy wytwórcy wina tradycyjnie bardziej stawiali na ilość niż jakość, z uwagi na to, że naród wypija 90% wina jakie wyprodukuje. Ale chęć zwiększenia eksportu spowodowała duże postępy w dziedzinie jakości. Argentyńskie wina zaczęto eksportować w latach dziewięćdziesiątych dwudziestego wieku i obecnie stają się coraz bardziej popularne. Zmniejszenie wartości argentyńskiego peso w 2002 roku, po którym nastąpił krach gospodarki, dalej napędzał przemysł gdyż zmalały koszty produkcji, a znacznie zwiększyła się liczba turystów, dając początek całkowicie nowej koncepcji turystyki winnej w Argentynie. Prowincja Mendoza jest obecnie jednym z najbardziej popularnych celów wycieczek turystycznych w Argentynie i najbardziej rozwinęła się w ostatnich latach.

Argentyna jest największym producentem wina w Ameryce Południowej i piątym co do wielkości na świecie, w 2003 roku wyprodukowano 1200 milionów litrów oraz trzynastym największym eksportem na świecie – 431 milionów dolarów w 2005 r. Argentyna najprawdopodobniej produkuje najlepszy Malbec na świecie. Ironią jest fakt, że w latach osiemdziesiątych dwudziestego wieku w Argentynie o mało co nie przestano uprawiać winogron z uwagi na rządowy program usuwania nadmiernej ilości winorośli.

Z uwagi na wysokość nad poziomem morza i niską wilgotność głównych regionów produkujących wino argentyńskie winnice rzadko muszą się zmagać z problemem insektów, grzybów, pleśni i innych chorób jakie dotykają winogrona w innych krajach. To pozwala na uprawę w trakcie której stosuje się niewiele pestycydów, lub nie używa się ich wcale, co pozwala na łatwą produkcję organicznych win.

Religia

Tylko 12% Argentyńczyków deklaruje się się jako niewierzący. Dominuje katolicyzm, który wyznaje ponad 70% ludności. W 2013 roku argentyński kardynał Jose Mario Bergoglio został pierwszym papieżem, pochodzącym z Ameryki Południowej. Ważną rolę odgrywają ewangelicy, szczególnie popularni są wyznawcy Kościoła Zielonoświątkowego. Żadna religia nie jest dyskryminowana. Widać to szczególnie w dużych miastach, gdzie obok siebie żyją muzułmanie, żydzi, mormoni, świadkowie Jehowy czy prawosławni. Wielu ludzi szuka kontaktu ze zmarłymi za pomocą praktyk spirytualistycznych. W niektórych regionach kraju spotyka się wyznawców religii powszechnie uznawanych za pogańskie. 

Wskazówki dla podróżnych

PRZELOTY MIĘDZYNARODOWE:

Przeloty odbywają się samolotami rejsowymi z międzylądowaniem w jednym z europejskich portów lotniczych. Całkowity przelot trwa około 17-22 godzin, jest to uzależnione od linii lotniczych. Dokładne informacje o godzinach przelotów i zbiórce znajdą Państwo w liście przewodnim, wysyłanym do Uczestników wycieczek.

RÓŻNICA CZASU:

Czas w Polsce wyprzedza czas w Argentynie o 4 godziny w czasie zimowym oraz o 5 godzin w czasie letnim. W Argentynie nie ma zmiany czasu letniego.

WALUTA I JEJ WYMIANA:

Walutą Argentyny jest peso (ARS). 1 peso to 100 centavos. Jego powszechnie używany symbol to $. Więc jeśli widzi się cenę z tym symbolem – to nie jest to cena w dolarach. Symbolem dolara amerykańskiego, używanym w Argentynie, jest: U$S. Wymiany pieniędzy można dokonać na lotniskach i w kantorach. W niektórych sklepach i hotelach istnieje możliwość płatności w dolarach amerykańskich.

1 USD = 6,58 ARS

Przykładowe ceny:

1,5 l wody 4 ARS, napój gazowany 5-8 ARS, empanada ( miejscowe pierożki ) 3 ARS, mała kawa ( chica ) 9 ARS

KARTY PŁATNICZE:

Karty MasterCard, Diners, Club, Visa oraz American Express są honorowane w większości placówek, jednakże preferowaną formą płatności jest płacenie gotówką. Poza Buenos Aires mogą wystąpić problemy z płatnością czekami podróżnymi.

CO ZABRAĆ ZE SOBĄ:

Ubrania – powinny być dostosowane do terminu i trasy wycieczki (klimat).

Wygodne obuwie.

Okrycie głowy oraz okulary przeciwsłoneczne dla ochrony przed słońcem.

Strój przeciwdeszczowy.

Podstawowe leki najczęściej używane w domu.

BEZPIECZEŃSTWO:

Argentyna jest krajem bezpiecznym, szczególnie dla obcokrajowców, ale jest kilka rzeczy, z których podróżni muszą sobie zdawać sprawę. Lepiej nie zostawiać przedmiotów wartościowych w pokoju hotelowym podczas nieobecności. Dobrze jest skorzystać z hotelowego sejfu, jeśli jest taka możliwość. Powinno się zachować podstawowe środki ostrożności i korzystać ze zdrowego rozsądku.

ZDROWIE
Zmiana klimatu i kuchni może powodować drobne dolegliwości żołądkowe. Aby ewentualne problemy były jak najmniejsze należy pić przegotowaną wodę, napoje butelkowane, unikać sałatek z wyjątkiem tych serwowanych w hotelach i ekskluzywnych restauracjach, zrezygnować z posiłków ulicznych, często myć ręce. W podręcznej apteczce powinny się znaleźć środki przeciwbólowe, przeciwgorączkowe, opatrunkowe oraz leki zażywane na codzień. Udając się na wycieczkę do Argentyny nie ma obowiązkowych szczepień. Jedynie w szczególnych przypadkach zalecane są szczepienia na błonicę/tężec, odrę, różyczkę oraz wirusowe zapalenie wątroby typu B.

Wskazówki dla podróżnych

TELEFONY KOMÓRKOWE:

Na terenie Argentyny działa sprawny system telefonii stacjonarnej oraz komórkowej. W większości kraju nie ma żadnego problemu z zasięgiem. Obsługiwana jest sieć GSM, w miastach są także ogólnodostępne kawiarenki internetowe, z których można wykonać połączenia poprzez złącze internetowe. Można również telefonować z budek telefonicznych.

ELEKTRYCZNOŚĆ:

Napięcie prądu elektrycznego w Argentynie wynosi 220V/50Hz. Najczęściej spotykane gniazdka elektryczne są uniwersalne i pasują do standardów europejskich. Adaptery na wtyczki potrójne z płaskim uziemieniem można także bez żadnego problemu kupić w argentyńskich sklepach i kioskach.

HOTELE:

W większości tras hotele o standardzie ***/****, pokoje standardowo z łazienkami i klimatyzacją.

POSIŁKI:

Śniadanie w hotelu, zazwyczaj w formie bufetu. Lunch i kolacja serwowane są w restauracjach poza hotelem lub w hotelu – kuchnia lokalna.

BAGAŻ:

Ciężar bagażu nadanego przez jedną osobę w trakcie odprawy bagażowej nie powinien przekraczać 20 kg. Każdy podróżny może mieć przy sobie także bagaż podręczny, którego waga nie powinna przekraczać 5 kg, o wymiarach sześcianu nieprzekraczającego 50cm/40cm/20cm. Wszystkich podróżnych obowiązują przepisy dotyczące bagażu, m.in. Zakaz przewozu towarów niebezpiecznych oraz przepisy celne i graniczne. Nie należy przewozić w bagażu przedmiotów potencjalnie niebezpiecznych jak np. nożyczki, pilniczki, aerozole, zapalniczki, zapałki.
UWAGA: Prosimy pamiętać o obowiązkowym zamknięciu bagażu na szyfr lub kłódkę oraz o jego podpisaniu (zarówno w trakcie przelotów międzynarodowych, jaki i w trakcie podróży na trasach wewnętrznych samolotem i pociągiem).

TRANSPORT:

Komunikacja miejska w postaci autobusów i minibusów w Argentynie działa bardzo prężnie i cieszy się zadowoleniem mieszkańców W Buenos Aires warto także przejechać się jednym z najstarszych metr na świecie, ciągnącego się pod ulicami tego ogromnego miasta. Jest ono bardzo szybkie i niezawodne jeżeli chodzi o poruszanie się po mieście.