Nasze wycieczki do Japonii

Japonia w kraju Samurajów (7 dni)

Tokio, Nikko, Kamakura, Hakone
Esencja Japonii znajduje się na Honsiu – największej wyspie Kraju Kwitnącej Wiśni. Ojczyzna samurajów zachwyca zarówno nowoczesną architekturą jak i pięknem przyrody oraz urokliwymi świątyniami shintoistycznymi. Jest to idealna okazja, aby poznać także tajniki japońskiej kuchni…

ZOBACZ »

Japonia – w kraju kwitnącej wiśni (14 dni)

Tokio, Nikko, Hakone, Kioto, Osaka, Nara, Hiroszima
Jedno z najnowocześniejszych państw świata, kraina kwitnącej wiśni – Japonia. Ten wyspiarski kraj przyciąga swoją bogatą tradycją i kulturą. Jest połączeniem współczesnego świata z kultywowaną od pokoleń tradycją.

ZOBACZ »

Historia

Wczesna Japonia

W okresie Jomon, który zaczął się około 10 000 lat przed naszą erą, mieszkańcy Japonii trudnili się polowaniem, rybactwem i zbieractwem. Nazwa tego okresu pochodzi od sznurowych ornamentów (“jomon”) zdobiących wytwarzaną przez nich ceramikę. Rozpoczynający się około 300 lat przed naszą erą okres Yayoi wprowadził uprawę ryżu, która przywędrowała do Japonii z Półwyspu Koreańskiego. Wzmianka o Japonii w chińskim dokumencie historycznym pochodzącym z trzeciego wieku naszej ery opisuje królową o imieniu Himiko, która rządziła miała nazywanym Yamatai.

Okres Kofun (około 300-710 naszej ery)
W czwartym wieku przodkowie obecnie panującej rodziny cesarskiej założyli pierwszy w Japonii zunifikowany stan noszący dziś nazwę prowincji Yamato. W tym okresie wzorem Chin i Korei w Japonii rozpoczęto produkcję broni, narzędzi rolniczych i innych dóbr. Nazwa okresu pochodzi od ogromnych grobowców politycznych elit (kofun), które otoczone były kopcami. Grobowce te były często otoczone glinianymi cylindrami i figurkami zwanymi haniwa.

Okres Nara (719-794)
Scentralizowany rząd ze stolicą w mieście znanym dziś jako Nara, został utworzony zgodnie z chińskim systemem norm prawa, znanym jako system Ritsuryo. Buddyzm stał się narodową religią, a buddyjska sztuka i architektura rozkwitły. W całej Japonii wzniesiono prowincjonalne świątynie kokubunji. To właśnie w tym okresie wybudowano Wielkiego Buddę w świątyni Todaiji w Nara. Wtedy też powstał słynny zbiór poezji Man’yoshu.

Okres Heian (794-1185)
Po tym jak stolicę przeniesiono do dzisiejszego Kioto, część rodzin szlacheckich, zwłaszcza rodzina Fujiwara, zdobyła kontrolę nad rządem, sprawując władzę w imieniu cesarza. Architektura w stylu chińskim, która dominowała w okresie Nara, była stopniowo zastępowana architekturą o charakterze bardziej lokalnym, bliższą życiu ludzi i ich naturalnemu otoczeniu. Pałace imperatora i rezydencje rodzin szlacheckich otaczały piękne ogrody, z budynkami w stylu architektury shinden-zukuri. Dzieła literackie tego okresu to „Opowieść o księciu Genji” Murasaki Shikibu i “Notatnik osobisty” Sei Shonagon.

Okres Kamura (1185-1333)
Taira, czyli rodzina wojowników, która zdominowała dwór cesarski w późnym okresie Heian, została obalona przez rodzinę Minamoto. Minamoto no Yoritomo nadano tytuł shōguna dworu. Utworzył on wojskowy rząd w Kamakurze – Shogunat Kamakura – rozpoczynając okres rządów członków klasy wojowników. W dziedzinie sztuki rozwinął się pełen wigoru, realistyczny styl zgodny z duchem walki. Posągi srogich bóstw-strażników autorstwa Unkei i innych rzeźbiarzy znajdujące się przy Południowej Bramie świątyni Todaiji są przykładami tego mocnego, realistycznego stylu. W literaturze ten okres charakteryzują opowieści wojskowe, takie jak „Opowieść o Heike”, która opiewała czyny wojowników.

Okres Muromachi (1333-1568)
Początek tego okresu zdominował polityczny impas pomiędzy Cesarzem Go-Daigo, który na krótko przywrócił kontrolę nad rządem cesarskiemu dworowi, a jego wcześniejszym poplecznikiem Ashikaga Takauji, który obalił Shogunat Kamakura i zastąpił go utworzonym przez siebie Shogunatem Muromachii. Z czasem shogunat osłabł, tracąc swoją scentralizowaną kontrolę nad lokalnymi przywódcami wojskowymi. Późniejsza część tego okresu nazywana jest okresem Sengoku – okresem „wojujących stanów”. W następstwie polepszenia się warunków życia chłopów i klasy kupców rozwinęły się formy kultury plebejskiej. W sztuce był to okres chińskiego malarstwa tuszowego, a w teatrze na pierwszy plan wysunęły się dramat Noh i Kyogen. W tym czasie narodziły się także rytuały związane z piciem herbaty i układaniem kwiatów. W architekturze ważnym wynalazkiem był styl shoin-zukury ze swoimi eleganckimi pokojami wyłożonymi matami i alkowami, w których wisiały obrazy.

kres Azuchi-Momoyama (1568-1600)
Naród został zjednoczony przez Oda Nobunaga i Toyotomi Hideyoshi (szczególnie pomiędzy dowódcami wojskowymi Sengoku), którzy kolejno sprawowali władzę przez krótki okres czasu. W sztuce był to okres zwiększonych kontaktów z Europejczykami, którzy zaczęli odwiedzać Japonię na początku tego wieku. Dzięki dowódcom wojskowym i rozwijającej się klasie kupców miejskich rozwinął się styl obfity w zdobienia i dekoracje, który zastąpił buddyjskie wpływy. Swój szczyt styl ten osiągnął w budowlach zamku Nobunaga Azuchi, Hideyoshi Momoyama i zamkach w Osace. W tych czasach mistrz herbaty Sen no Rikyu rozwinął estetyczną formę picia herbaty znaną jako ceremonia herbaciana.

 

Okres Edo (1600-1868)
Tokugawa Ieyasu pokonał innych wasali zmarłego Toyotomi Hideyoshi w bitwie Sekigahara zdobywając kontrolę nad Japonią. Ustanowił Shogunat Tokugawa w Edo (dziś Tokio). Shogunowie Tokugawa rządzili Japonią przez ponad 260 lat, z czego przez 200 z nich kraj był praktycznie odcięty od zagranicznych kontaktów z uwagi na politykę shogunatu polegającą na izolacji kraju. Od końca siedemnastego wieku, aż do początków osiemnastego wieku w środowisku mieszkańców starszych miast Kioto i Osaka rozwinęła się nowa, kolorowa, przyziemna kultura. Ihara Saikaku skomponował swoje ukiyo-zoshi (“książki przepływającego świata”), Chikamatsu Monzaemon opisał tragiczne związki kobiet i mężczyzn w swoich kukiełkowych sztukach, a Matsuo Basho podniósł do rangi sztuki komiczne wiersze haiku. Do czasów Bunka i Bunsei, na początku dziewiętnastego wieku, nowa kultura klasy kupców rozwinęła się także w shogunalnej stolicy Edo. Dramat kabuki był w okresie najwyższego rozkwitu, a drukowanie książek stało się przemysłem. Narodziła się sztuka drzeworytu (ukiyoe). Jej przedstawicielami byli Sharaku tworzący portrety aktorów, Utamaro odtwarzający wizerunki pięknych kobiet oraz Hukosa i Hiroshige ze swoimi krajobrazami.

Okres Meiji (1868-1912)
Restauracja Meiji, do czasu której władza polityczna odebrana została shogunatom i przywrócona cesarskiemu tronowi, wprowadziła okres głębokich reform. Zniesiono politykę izolacji kraju, a kultura i cywilizacja Zachodu zaczęły przenikać każdy aspekt japońskiego życia. Wygrane w wojnach z Chinami i Rosją pozwoliły Japonii ustanowić swoją pozycję nowoczesnej, imperialistycznej światowej potęgi. Współczesna japońska literatura narodziła się wraz z publikacją powieści Futabatei Shimei Ukigumo (“Przepływające Chmury”), pierwszego literackiego dzieła napisanego współczesnym kolokwialnym językiem. Wkrótce pojawiła się japońska odmiana romantyzmu, w którym pisarze dokonywali swoich pierwszych prób w nieskrępowanym, naturalnym wyrażaniu autentycznych uczuć ludzi.

 

Powojenna Japonia pozostawała pod okupacją amerykańską do roku 1952 po którym rozpoczęła się niesamowita ekonomiczna regeneracja, która przywróciła wyspom dobrobyt. Stany Zjednoczone okupowały Okinawę do roku 1972 w celu stabilizacji obszaru wschodniej Azji. Po dziś dzień pozostaje ona główną lokalizacją baz wojskowych USA w tym regionie.

Okres Taisho (1912-1926)
Wykształcone miejskie klasy średnie chciwie czytały najnowsze tłumaczenia zachodnich książek i eksperymentowały z nowymi doświadczeniami w literaturze, teatrze, muzyce i malarstwie. Życie kulturowe wzbogaciło się o nowych królów mass mediów – gazety codzienne, miesięczniki jak Chuo Koron i Kaizo, transmisje radiowe. Znaczącym dla rozwoju literatury było pojawienie się szkoły Shirakaba. Członków tej grupy łącznie z Mushanokoji Saneatsu i Shiga Naoya jednoczyło pochodzenie z wyższej klasy i fundamentalny humanizm. Yasui Sotaro i Umehara Ryuzaburo związani z malarstwem stylu zachodniego wrócili z Paryża, by promować styl Cezanne’a i Renoira. Malarze stylu japońskiego tacy jak Yokoyama Taikan i Hishida Shunso również podlegali wpływom europejskich styli, ale na ograniczoną skalę.

Okres Showa (1926-1989)
Kryzys finansowy w roku 1927, który wynikł w następstwie wielkiego trzęsienia ziemi Kanto, które zniszczyło obszar Tokio w roku 1923, ostatecznie doprowadził do długiego okresu ekonomicznego zastoju. W tych okolicznościach siła wojska zwiększyła się i w końcu przejęło ono kontrolę nad rządem. Incydent mandżurski z roku 1932 spowodował serię zdarzeń których efektem było wzięcie udziału Japonii w II Wojnie Światowej. Na początku wieku dwudziestego Japonia znajdowała się pod rosnącym wpływem ekspansyjnego wojska. Doprowadziło to do zaatakowania Chin i drugiej wojny japońsko-chińskiej oraz ataku na amerykańską bazę marynarki wojennej który rozpoczął udział USA w II wojnie światowej. Po długiej i brutalnej kampanii na Pacyfiku Japonia straciła Okinawę i została z powrotem zepchnięta na cztery główne wyspy. Stany Zjednoczone, niechętne by rozpocząć inwazję Japonii na pełną skalę, zniszczyły Hiroshimę i Nagasaki zrzucając na nie dwie bomby atomowe. W jednym momencie zabiły one około 130 000 ludzi. Dzięki bezwarunkowej kapitulacji Hirohito 15 sierpnia 1945 suwerenność i niepodległość zostały przywrócone w Południowo-wschodniej i Wschodniej Azji.
Wojna zakończyła się porażką Japonii, a cesarz Showa zaakceptował warunki Deklaracji Poczdamskiej. Japonia podniosła się z klęski przegranej, osiągając niebywałą regenerację gospodarki. Pozwoliła ona zająć Japonii miejsce pomiędzy najważniejszymi potęgami demokratycznymi na świecie.

 

Geografia

Japonia jest położona w północno-wschodniej Azji, pomiędzy północnym Pacyfikiem a Morzem Japońskim. Jej obszar wynosi 377 873 kilometrów kwadratowych. Kraj leży na czterech głównych wyspach: Hokkaidō, Honshū, Shikoku i Kyūshū, ponad trzech tysiącach sąsiadujących z nimi wysp i wysepek w tym Izu Ōshima na Wyspach Nanpō i ponad dwustu innych mniejszych wyspach tworzących grupy takie jak Wyspy Amami, Wyspy Okinawa i Wyspy Sakishima w archipelagu Ryukyu.

Terytorium obejmuje także mały archilelag Ogasawara (Bonin) rozciągający się na około tysiąc sto kilomentrów od głównych wysp, w skład którego wchodzą dwie wyspy Jima i Kazan Retto (Volcano Islands). Do cech ukształtowania terenu Japonii należy zróżnicowana linia brzegowa, wysokie góry bardzo często pochodzenia wulkanicznego i doliny o powykręcanych kształtach, które zapraszają gości do tajemniczego świata natury. Najbliższymi sąsiadami Japonii są Korea, Rosja i Chiny. Morze Japońskie oddziela kontynent Azji od archipelagu japońskiego. Ponad połowa powierzchni kraju to tereny górzyste pokryte lasami. Najwyższą, a zarazem najbardziej znaną wyspą Japonii jest wulkaniczny szczyt Fudżi, który wznosi się na 3 776 metrów (12 388 stóp). Japonia jest podzielona administracyjnie na 8 regionów i 47 prefektur.

Z uwagi na usytuowanie w strefie wulkanicznej, wzdłuż rowu tektonicznego, na obszarze całych wysp można odczuć częste drżenia ziemi o małej intensywności i okazjonalną aktywność wulkanów. Kilka razy na każde sto lat występują trzęsienia ziemi o niszczycielskiej sile.
Górzyste wyspy archipelagu japońskiego tworzą półksiężyc przy wschodnim wybrzeżu Azji. Są one oddzielone od lądu Morzem Japońskim, które w historii miało znaczenie bariery obronnej. Spór terytorialny z Rosją, który rozpoczął się po II Wojnie Światowej i dotyczy dwóch najbardziej wysuniętych na południe z Wysp Kuril: Etorofu (Iturup) i Kunashiri oraz mniejszych wysp Shikotan i Habomai na północny wschód od Hokkaidō pozostaje drażliwym punktem w stosunkach japońsko-rosyjskich od roku 2005. Poza spornym obszarem powierzchnia archipelagu wynosi około 377 000 kilometrów kwadratowych. Żaden punkt w Japonii nie znajduje się dalej niż 150 kilometrów od morza.

Cztery główne wyspy są oddzielone wąskimi cieśninami i tworzą naturalną całość. Wyspy Ryukyu położone są 970 kilometrów na południe od Kyūshū.

Odległość Japonii od Półwyspu Koreańskiego, najbliżej położonego punktu kontynentu azjatyckiego, wynosi około 200 kilometrów w miejscu Cieśniny Koreańskiej. Około 73 procent obszaru Japonii ma charakter górzysty, a rozproszone równiny i znajdujące się między górami niecki (w których skoncentrowana jest populacja) stanowią zaledwie około 25 procent powierzchni. Długi łańcuch górski przebiega przez środek archipelagu, dzieląc go na dwie części. „Czoło” zwrócone jest w stronę Oceanu Spokojnego, a „plecy” w stronę Morza Japońskiego. Po stronie Pacyfiku piętrzą się wysokie na 1500 do 3000 metrów góry, z głębokimi dolinami i wąwozami. Centralna Japonia jest miejscem spotkania trzech łańcuchów górskich – Hida, Kiso, i Akaishi, które formują Alpy Japońskie (Nihon Arupusu). Kilka ich szczytów przekracza 3000 metrów. Najwyższym punktem Alp Japońskich jest góra Kita (3193 m). Najwyższym punktem w kraju jest góra Fudżi (Fujisan, także błędnie zwana Fujiyamą), wulkan w prefekturze Shizuoka pozostający w uśpieniu od roku 1707, który wznosi się na 3776 m.n.p.m. Po stronie Morza Japońskiego znajdują się płaskowyże i rejony górskie, których wysokość mieści się w granicach 500-1500 metrów.

Zaludnione równiny i niecki górskie charakteryzuje mała powierzchnia. Największa z nich, równina Kanto, gdzie położone jest Tokio pokrywa obszar jedynie 13000 kilometrów. Innymi ważnymi równinami są równina Nōbi otaczająca Nogoyę, równina Kinki w obszarze Osaka-Kioto, równina Sendai naokoło miasta Seindai w północnowschodniej częsci Honshū oraz równina Ishikari na Hokkaidō. Wiele z powyższych równin ciągnie się wzdłuż wybrzeża, a ich obszary zostały zwiększone dzięki rekultywacji gruntów na przestrzeni wieków.

Rzeki Japonii są generalnie wartkie i niewiele z nich nadaje się do żeglugi poza dolnymi odcinkami. Długość większości rzek nie przekracza 300 kilometrów, jednak ich bystry strumień spływający z gór jest źródłem cennego, odnawialnego zasobu: energii hydroelektrycznej. Potencjał hydroelektryczny w Japonii został wykorzystany prawie w całości. Sezonowe zmiany w przepływach rzek spowodowały intensywny rozwój pomiarów kontrolnych powodzi. Większość rzek jest bardzo krótka. Najdłuższa rzeka Shinano, wijąca się przez prefekturę Nagano do prefektury Niigata i wpadająca do Morza Japońskiego, mierzy zaledwie 367 kilometrów. Największym słodkowodnym jeziorem jest jezioro Biwa, na północny-wschód od Kioto.
Rozpowszechniona, w szczególności wokół Wewnętrznego Morza Japońskiego (Seto Naikai), żegluga przybrzeżna wynagradza brak żeglownych rzek. Linia brzegowa Pacyfiku na południe od Tokio charakteryzuje się długimi, wąskimi, stopniowo spłycającymi się zatoczkami będącymi efektem sedymentacji. Dzięki takiemu ukształtowaniu powstało wiele naturalnych portów. Linia brzegowa Pacyfiku na północ od Tokio, wybrzeże Hokkaidō, jak również wybrzeże Morza Japońskiego jest generalnie łagodna, z niewieloma naturalnymi portami.

Klimat

Japonia należy do strefy klimatycznej z czterema wyrazistymi porami roku, jednak jej klimat jest zróżnicowany: od chłodnych temperatur na północy do podzwrotnikowych na południu. Na klimat mają również wpływ sezonowe wiatry, które wieją od kontynentu w stronę oceanu w czasie zimy i na odwrót latem. Klimat w większości głównych miast, w tym Tokio, jest umiarkowany do podzwrotnikowego z czterema porami roku. Zimy są łagodne, a lata gorące i wilgotne. Wczesnym latem następuje pora deszczowa, a późnym latem w część kraju uderzają tajfuny. Klimat północnej wyspy Hokkaidō i wybrzeża Morza Japońskiego jest chłodniejszy, z dużymi opadami śniegu. W Okinawie natomiast średnia temperatura w styczniu wynosi aż 17 stopni Celsjusza.

Japonia jest deszczowym krajem z wysoką wilgotnością. Z uwagi na dużą rozpiętość szerokości geograficznej, kraj charakteryzuje zróżnicowanie klimatu. Klimat różni się nie tylko w zależności od szerokości geograficznej ale i położenia danego obszaru – nad Pacyfikiem lub Morzem Japońskim. Północna Japonia ma ciepłe lata, ale długie, chłodne zimy z dużymi opadami śniegu. Centralna Japonia ma gorące, wilgotne lata i krótkie zimy, natomiast na południowym-zachodzie kraju lata są gorące i wilgotne, a zimy łagodne.

Dwa główne czynniki mają wpływ na klimat Japonii: lokalizacja blisko kontynentu azjatyckiego i występowanie mocnych prądów morskich. Miesiące od czerwca charakteryzuje gorąca, mokra pogoda przyniesiona przez tropikalne masy powietrza znad Pacyfiku i południowo-wschodniej Azji. Te masy powietrza są pełne wilgoci, którą oddają, gdy dotrą do lądu w postaci intensywnych opadów. Pora deszczowa zaczyna się na początku czerwca i trwa około miesiąc. Po niej następuje gorąca, parna pogoda. Pięć do sześciu tajfunów przechodzi nad Japonią lub w jej okolicach każdego roku w okresie od wczesnego sierpnia do wczesnego września, czasami powodując znaczne zniszczenia. Roczne opady wynoszą średnio pomiędzy 1000 a 2000 mm i są skoncentrowane w okresie od czerwca do września. W tych miesiącach spada 70 do 80 procent rocznych opadów. W ziemie obszar wysokiego ciśnienia rozwija się nad Syberią, a obszar niskiego ciśnienia nad północnym Pacyfikiem. Skutkuje to przepływem zimnego powietrza przez Japonię w kierunku wschodnim. Przynosi ono bardzo niskie temperatury i intensywne opady śniegu w centralnych łańcuchach górskich zwróconych w kierunku Morza Japońskiego, a na obszarach zwróconych w kierunku Pacyfiku bezchmurną pogodę.

Dwa główne prądy oceaniczne mają wpływ na ten schemat klimatyczny: ciepły prąd Kuroshio (Kuro Siwo, znany także jako Prąd Japoński) i zimny prąd Oyashio (znany również jako Prąd Kurylski). Późny czerwiec i wczesny lipiec są poza obszarem wyspy Hokkaidō sezonem deszczowym. W tym okresie nad Japonią utrzymuje się deszczowy front baiu zensen. W lecie i wczesną jesienią tajfuny, generowane przez tropikalne niże z okolic równika, uderzają w Japonię przynosząc gwałtowne burze.

Zróżnicowane cechy geograficzne dzielą Japonię na sześć głównych stref klimatycznych.

  • Hokkaidō: Należy do strefy niskich temperatur. Długie, chłodne zimy i chłodne lata. Roczne opady nie są wysokie.
  • Morze Japońskie: W zimie intensywne opady śniegu przynoszone przez północno-zachodni wiatr okresowy. Latem mniej gorąco niż w rejonie Pacyfiku. Czasami ekstremalnie wysokie temperatury będące wynikiem zjawiska wiatru halnego.
  • Wyżyna Centralna: Typowo śródlądowy klimat skutkuje dużą różnicą temperatur między zimą i latem oraz między dniami i nocami. Opad roczny nie jest wysoki.
  • Morze Wewnętrzne Seto: Góry w regionach Chūgoku i Shikoku blokują wiatry sezonowe i zapewniają łagodny klimat oraz wiele ładnych dni w roku.
  • Ocean Spokojny: Zimy są chłodne, z małą ilością opadów śniegu, a lata gorące i wilgotne w związku z południowo-wschodnim wiatrem sezonowym.
  • Wyspy Południowo-Zachodnie: Ta strefa ma podzwrotnikowy klimat z ciepłymi zimami i gorącymi latami. Opady roczne są bardzo wysokie, do czego przyczyniają się w szczególności pora deszczowa i tajfuny.

Najwyższe zimowe temperatury występują na wyspach Nanpo i Bonin, gdzie klimat ma charakter tropikalny w związku z kombinacją szerokości geograficznej, odległości od kontynentu azjatyckiego i ogrzewających wiatrów znad prądu Kuro Siwo i wulkanicznych wysp Kazan Rettō (szerokość geograficzna najdalej wysuniętych na południe Ryūkyūs to 24° N.).
Najwyższa jakakolwiek zanotowana temperatura w Japonii wynosiła 40.9 °C (105.6 °F). Było to w Tajimi, prefekturze Gifu, 16 sierpnia 2007 roku.
Poniżej typowe pory roku: 

Najwyższe zimowe temperatury występują na wyspach Nanpo i Bonin, gdzie klimat ma charakter tropikalny w związku z kombinacją szerokości geograficznej, odległości od kontynentu azjatyckiego i ogrzewających wiatrów znad prądu Kuro Siwo i wulkanicznych wysp Kazan Rettō (szerokość geograficzna najdalej wysuniętych na południe Ryūkyūs to 24° N.).
Najwyższa jakakolwiek zanotowana temperatura w Japonii wynosiła 40.9 °C (105.6 °F). Było to w Tajimi, prefekturze Gifu, 16 sierpnia 2007 roku.
Poniżej typowe pory roku:

Zima (grudzień-luty)
Temperatura na równinach wzdłuż Pacyfiku zimą rzadko spada poniżej 0°C. Jest również bardzo sucho i przez większość czasu słonecznie. Japonia Centralna i Północna Japonia są regionami dobrze znanymi ze sportów zimowych. Japonia Południowa jest stosunkowo łagodna i przyjemna w zimie. 

Wiosna (Marzec-Maj)
Zakwitnięcie śliwy jest znakiem, że chłodna zima niebawem się skończy, a wiosna wkrótce nadejdzie. Następnie zakwita wiśnia, najpiękniej w rejonie Tokio w okresie od końca marca i na początku kwietnia, gdy wiosna jest w punkcie kulminacyjnym. Można wtedy zachwycać się widokiem gór, pól i ogrodów pokrytych delikatnym różowym kwiatem.

Lato (czerwiec-sierpień)
Japońskie lato zaczyna się w czerwcu od pory deszczowej trwającej od trzech do czterech tygodni. Jest to ważny okres dla farmerów, w którym sieją ryż. Od lipca robi się bardzo gorąco i wilgotno, a wielu Japończyków kąpie się w morzu i odpoczywa w chłodnych miejscowościach wypoczynkowych położonych na obszarach górskich. Lato jest czasem, gdy w całej Japonii organizowanych jest wiele interesujących festiwali i innych wydarzeń kulturalnych.

Jesień (wrzesień-listopad)
Następująca po gorącym i wilgotnym lecie jesień zawsze przynosi świeżość oraz łagodny wiatr. Całe lasy pokrywają się przepięknymi kolorami jesieni. Odwiedzający parki i ogrody zachwycają się obfitością kwitnących chryzantem. Jesień w Japonii jest także czasem wielu wystaw, koncertów muzycznych i turniejów sportowych.

Ludność

Populacja Japonii wynosi ponad 126 000000, w tym około dwa miliony mieszkających tam na stałe obcokrajowców, co czyni kraj dziesiątym na liście najbardziej zaludnionych państw. Ponad połowa populacji pochodzenia innego niż japońskie, to osoby pochodzenia koreańskiego. Większość Japończyków zamieszkuje gęsto zaludnione obszary miejskie. Stolicą Japonii jest Tokio. Populacja metropolii Tokio, w tym miasta, części jego przedmieści i otaczającego obszaru wynosi około 12 milionów. Jak inne kraje poprzemysłowe, Japonia staje w obliczu zarówno korzyści, jak i potencjalnych zagrożeń starzejącego się społeczeństwa. Wiele czynników przyczyniło się powstaniu mody na małe rodziny: wysoki poziom edukacji, późne małżeństwa, zwiększony udział kobiet w sile roboczej, ograniczona przestrzeń życia, świadomość problemów przeludnienia i wysokie koszta edukacji dzieci. Japończycy cieszą się wysokim poziomem życia, a prawie 90% z nich uważa się za część klasy średniej.

Japończycy są w większości mieszkańcami wysp Honshu, Kyushu,Hokkaidō i Shikoku, z wyjątkiem tych, którzy przenieśli się do innych części świata. Współczesne badania naukowe wykazały, że Japończycy genetycznie przypominają mieszkańców Tybetu. Narodowym językiem Japonii jest japoński, który należy do grupy języków ałtajskich. Jest językiem stosunkowo prostym w wymowie. Japoński jest jedynym oficjalnym językiem Japonii, jednakże wielu Japończyków w pewnym zakresie rozumie angielski, jako że naucza się go w ramach obowiązkowej edukacji.

Głównymi religiami praktykowanymi przez większość Japończyków są buddyzm i szintoizm. Religie nie odgrywają ważnej roli w życiu codziennym Japończyków. Część osób praktykuje obie równocześnie. Populacja Japonii jest duża w stosunku do jej obszaru, w związku z czym gęstość zaludnienia jest odpowiednio wysoka. Wynosi ona 336 osób na kilometr kwadratowy zgodnie z raportem ONZ na temat perspektyw populacji świata z lipca 2005 roku. Japonia zajmuje więc 32 miejsce na liście krajów najgęściej zaludnionych. Większość osób to mieszkańcy miast. Nisko położone tereny na wybrzeżu są miejscem skupienia mas ludzi. Najczęstszymi miejscami emigracji Japończyków są kraje Ameryki Łacińskiej i Stany Zjednoczone.

Kuchnia

Dawniej znana na zachodzie tylko w formie „sukiyaki” lub bardziej egzotycznego “sushi”, kuchnia japońska stała się w ostatnich latach o wiele bardziej rozpoznawana i doceniana na całym świecie. Wielu zwiedzających Japonię spróbowało już przyjemności surowej ryby czy smażonych w cieście krewetek. Jednak niewiele osób odwiedzających Japonię po raz pierwszy jest przygotowanych na zróżnicowanie i wystawność japońskiego jedzenia, które jest przygotowywane w sposób tradycyjny. Jedzenie w Japonii jest przeżyciem, które ma być przyjemne i zapamiętane z czułością do końca życia.

Sukiyaki przygotowuje się zaraz przy stole gotując pokrojoną w cienkie pasy wołowinę z warzywami, tofu i vermicelli (makaronem sojowym). Tempura to jedzenie w cieście z jajka, wody i mąki pszennej, smażone w głębokim oleju roślinnym. W cieście obtacza się krewetki, a podczas sezonu rybę i warzywa. Sushi to mały kawałek surowych owoców morza ułożony na kulce przyprawionego octem ryżu. Najczęstszymi składnikami są tuńczyk, kałamarnica i krewetki. Serwowane są również ogórki, marynowana rzodkiew i słodki omlet jajeczny. Sashimi to pocięta w plasterki surowa ryba jedzona z sosem sojowym. Kaiseki ryori jest uważne za najwyśmienitszą wykwintność kuchni japońskiej. Dania składające się głównie z warzyw i ryb, z sezonową bazą wodorostów i grzybów, charakteryzują się wytworny smakiem i aromatem. Yakitori przyrządza się z małych kawałków mięsa kurczaka, wątroby i warzyw, które nabija się na bambusowy patyczek i grilluje nad gorącymi węglami. Tonkatsu jest głęboko smażonym kotletem z wieprzowiny obtoczonym w okruszkach chleba. Shabu-shabu to delikatne, cienkie plasterki wołowiny trzymane w pałeczkach i zanurzane w garnuszku gotującej się wody, a następnie, przed zjedzeniem, zanurzane w sosie. Soba i udon są dwoma rodzajami japońskich klusek. Soba są przygotowane z mąki gryczanej, a udon z pszennej. Są podawane z rosołem lub zamoczone w sosie i dostępne w setkach pysznych kombinacji.

OWOCE MORZA
Atrakcję dla turystów z całego kraju na wyspie Hokkaidō stanowi różnorodność świeżych ryb i przetworzonych owoców morza. Do specjałów należą kraby, przegrzebki, jeże morskie, ikra łososia, śledzie, flądry, dorsze, kalmary, ośmiornice, krewetki, ślimaki, małże jadalne i wodorosty. Zbierane w północnych morzach, te produkty z kategorii owoców morza cechuje wyrafinowany smak. Oceniane są jako jedne z najlepszych w swoim rodzaju. Zwłaszcza krab jest wyjątkowy. W zależności od sezonu i miejsca można skosztować różnych gatunków np. czerwonego kraba królewskiego czy kraba kegani. W sezonie kraby są ciężkie jak na swój rozmiar i bogate w smaku jeśli ugotuje się je w solance lub przygotuje jako sashimi. Jeże morskie karmione wodorostami i sashimi są tak pyszne, że trzeba spróbować ich choć raz. Tak bogatej i soczystej słodyczy nie znajdzie się nigdzie poza Hokkaidō. Najlepiej odwiedzić jednen z targów, gdzie można zjeść świeże jedzenie na miejscu. Istnieją restauracje, które za rozsądną cenę serwują próbki unikatowych owoców morza, takich jak donburimeshi lub miskę ryżu ze sporą ilością jeża morskiego, ikry łososia i przegrzebków.

Jedzenie każdego rodzaju i z każdego kraju świata jest jedną z największych przyjemności życia w Japonii. Nie tylko rozwinięto tam jedną z najlepszych kuchni świata, która oferuje łechcące podniebienie doznania od subtelnych sashimi po proste kluski, ale również niektórzy z najlepszych kucharzy świata przyjechali tu by gotować dla wybrednych smakoszy. Zwłaszcza Tokio, czerpiąc korzyść ze statusu światowej stolicy finansów i biznesu, jest rogiem obfitości smaków i form jedzenia. By zacząć eksplorować różnorodność kuchni obecnych w Japonii najlepiej przejść się w sąsiedztwie jakiejkolwiek stacji metra lub przejścia podziemnego. Miejsca gdzie można tu wypić i zjeść z pewnością reprezentują obfitość domowego jedzenia, a jednocześnie ceny nie są za wysokie. Z myślą o osobach nie mówiących po japońsku wiele restauracji prezentuje plastikowe lub woskowe repliki swoich dań na wystawach, lub dostarcza gościom menu z kolorowymi zdjęciami. Innym miejscem, gdzie można znaleźć posiłki w rozsądnej cenie są większe domy handlowe, które często przeznaczają całe górne lub dolne piętro na lokalizację różnych restauracji. Niektóre restauracje z niskimi cenami proszą gości o zakup talonów na każde danie, u kasjera lub w automatach. Dawanie napiwków nie jest praktykowane w Japonii.

Japońskie sake (wino ryżowe) bardzo dobrze pasuje z różnorodnymi daniami kuchni narodowej. Ważone z ryżem i wodą, sake jest japońskim napojem alkoholowym z czasów starożytnych. Ponieważ może ono być pite po podgrzaniu w zimie rozgrzewa ciało. Pite schłodzone, dobre sake ma smak podobny do wina dobrej jakości. W całym kraju znajdują się lokalne browary sake, co sprawia że ich indywidualne cechy smaku bazują na jakości ryżu i wody, jak również na różnicach w procesie ważenia.

Wskazówki dla podróżnych

Informacje praktyczne dla osób wyjeżdżających do Japonii

PRZELOTY MIĘDZYNARODOWE

Przeloty odbywają się samolotami rejsowymi z międzylądowaniem w jedynym z europejskich portów lotniczych. Przelot z portu przesiadkowego do Tokio trwa około 10 godzin, jest to uzależnione od linii lotniczych. Dokładne informacje o godzinach przelotów i zbiórce znajdą Państwo w liście przewodnim, wysyłanym do Uczestników wycieczek.

RÓŻNICA CZASU

Czas w Japonii wyprzedza czas w Polsce o 7 godzin w okresie czasu letniego i 8 godzin w okresie zimowym. Japonia nie stosuje zmiany czasu.

WALUTA I JEJ WYMIANA

Większość ważniejszych walut takich jak dolary, funty brytyjskie czy euro może być wymieniona na terenie Japonii na obowiązującą tam walutę: jen (JPY). Jeden jen nie dzieli się na mniejsze jednostki (przed rokiem 1954 dzielił się na 100 senów). Kurs jena przedstawia się następująco:

1 USD = ok. 76,9 JPY

Pieniądze można wymieniać w bankach lub kantorach wymiany walut za okazaniem paszportu. Kantory wymiany walut bardzo często spotykane są w urzędach i punktach pocztowych. Często oferują one najkorzystnieszy kurs, a ich godziny otwarcia są dłuższe niż banków.

Należy zabierać ze sobą nowe banknoty dolarowe. Ważne by były możliwie jak najmniej zniszczone i popisane.

Przykładowe ceny:

cena posiłku przykładowego posiłku (ryż z dodatkami, warzywa, mięso) wynosi 400–700 JPY, chleb – ok. 300 JPY, 100g wędliny – ok. 300 JPY, litr soku – 150 JPY, 2l wody mineralnej – ok. 300 JPY, piwo 0,5l – 250 JPY.

Ceny żywności nie są zbytnio wygórowane, a z uwagi na dużą ilość i konkurencję małych barów i knajpek możemy zjeść dobry i syty posiłek w cenie zbliżonej do polskich realiów. Należy pamiętać, iż w japońskich restauracjach i sklepach nie ma zwyczaju targowania się, napiwki są mile widziane. Przy płaceniu zawsze milej widziana jest gotówka.

KARTY PŁATNICZE

Możliwość korzystania z kart płatniczych wydanych w Polsce jest ograniczona, nie wszystkie są honorowane. Najbezpieczniej jest korzystać z karty VISA i MasterCard, są one zazwyczaj akceptowane w dużych hotelach, restauracjach, centrach handlowych i głównych oddziałach banków. Ze względu na ograniczoną możliwość płatności kartami pałtniczymi polecamy zabranie ze sobą gotówki.

CO ZABRAĆ ZE SOBĄ

  1. Ubrania – powinny być dostosowane do terminu i trasy wycieczki (klimat).

  2. Wygodne obuwie.

  3. Okrycie głowy, okulary przeciwsłoneczne, kremy z filtrami dla ochrony przed słońcem.

  4. Strój przeciwdeszczowy.

  5. Podstawowe leki najczęsciej używane w domu.

  6. Przejścówkę uniwersalną do gniazdka elektrycznego.

BEZPIECZEŃSTWO

Przestępczość w Japonii jest bardzo niska. Ulice w Tokio uważane są za jedne z najbezpieczniejszych na świecie. Lepiej jednak nie zostawiać wartościowych rzeczy w pokojach hotelowych. Dobrze jest skorzystać z hotelowego sejfu, jeśli jest taka możliwość. Zawsze jednak powinno się zachować podstawowe środku ostrożności, a w razie wątpliwości zasięgnąć porady pilota.

TELEFONY KOMÓRKOWE

Sieć GSM nie jest dostępna w Japonii. Telefonia 2G realizowana jest w innych technologiach. W Japonii popularne są sieci WCDMA (3G, UMTS). Zasięg sieci trzeciej generacji jest wystarczjący. Jedynie podczas przejazdu pomiędzy miastami mogą być przejściowe kłopoty z zasięgiem. Najlepiej jednak udać się do swojego operatora, by upewnić się na jakiej częstotliwości działa posiadany telefon. Można także dzwonić do Polski z telefonu w hotelu, bądź z ogólnodostępnych budek telefonicznych. Ceny połączenia na numer stacjonarny do Polski są bardzo różne, z telefonów hotelowych wynoszą ok 10pln/za minutę.

ELEKTRYCZNOŚĆ

W Japonii napięcie prądu jest inne niż w Europie – wynosi ono 100V, a jego częstotliwość 50/60 Hz. Urządzenia elektryczne powinny być do tego dostosowane. W przypadku, gdy zabierają Państwo ze sobą do Japonii jakiekolwiek sprzęty elektryczne należy zaopatrzyć się w konwerter. W niektórych hotelach istnieje możliwość jego wypożyczenia.

HOTELE

Hotele o standardzie ***. Doba hotelowa w Japonii rozpoczyna się od godziny 12:00-14:00, a kończy o godzinie 12:00 dnia następnego. Pokoje standardowe z łazienkami. W każdym pokoju: klimatyzacja, telefon, telewizor. W łazienkach standardowo: ręczniki kąpielowe, szampon, papier toaletowy.

POSIŁKI

Śniadania w hotelu, zazwyczaj w formie bufetu (kuchnia japońska bądź europejska). Obiady serwowane są w resturacjach poza hotelem – kuchnia japońska.

BAGAŻ

Ciężar bagażu nadanego przez jedną osobę w trakcie odprawy bagażowej nie powinien przekraczać 20 kg. Każdy podróżny może mieć przy sobie także bagaż podręczny, którego waga nie powinna przekraczać 5 kg, o wymiarach sześcianu nieprzekraczających 50cm/40cm/20cm. Wszystkich podróżnych obowiązują przepisy dotyczące przewozu bagażu, m.in. zakaz przewozu towarów niebezpiecznych oraz przepisy celne i graniczne.

Nie należy przewozić w bagażu podręcznym przedmiotów potencjalnie niebezpiecznych jak np. nożyki, pilniczki, aerozole, zapalniczki, zapałki. UWAGA: Prosimy pamiętać o obowiązkowym zamknięciu bagażu na szyfr lub kłódkę oraz o jego podpisaniu (zarówno w trakcie przelotów międzynarodowych, jak i w trakcie podróży na trasach wewnętrznych).

TRANSPORT

Przejazdy w Japonii odbywają autokarami lub mikrobusami, w zależności od wielkości grupy. Samoloty obsługujące połączenia wewnątrz Japonii to najczęściej Boeing 737, Boeing 747, Boeing 767, Boeing 777 lub inne należące do japońskich linii lotniczych.

OBSŁUGA PILOTA

Grupa na całej trasie wycieczki jedzie pod opieką polskiego pilota. W każdym odwiedzanym mieście jest lokalny przewodnik posługujący się językiem japońskim i angielskim. W zwiedzanych miejscach polski pilot tłumaczy, co opowiada przewodnik japoński.

ZDROWIE I SZCZEPIENIA

Udając się do Japonii nie ma obowiązkowych szczepień. Do zalecanych należą szczepienia przeciwko: błonnicy oraz tężcowi. W przypadku stałego zażywania leków należy zabrać ich zapas na cały planowany pobyt w Japonii oraz posiadać odpowiedni list od lekarza w języku angielskim (opis choroby i zażywanych leków – może być potrzebny w przypadku kontroli celnej). W Japonii często zdarzają się mocne skoki ciśnienia (ważne dla osób chorujących na choroby przewlekle), a stężenie alergenów jest wysokie przez cały rok, szczególnie wiosną (ważne dla alergików).

UBEZPIECZENIE

Uczestnicy wyjazdów organizowanych przez Orient Travel ubzpieczeni są w Towarzystwie Ubezpieczeń Signal Iduna Polska. Polisa ubezpieczeniowa obejmuje: ubezpieczenie kosztów leczenia (KL) do 30000 Euro, ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków (NW) do 16000 Pln, ubezpieczenie bagażu podróżnego (BP) do 1800 Pln i ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej (OC) do 50000 Euro. Szczegółowe informacje dotyczące ubezpieczenia można znaleźć w „Ogólnych warunkach ubezpieczenia Signal Iduna Travel”.

KLIMAT

Średnie termperatury w Japonii:

 

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

Tokyo

5,5°

8,8°

14°

18°

21,4°

24,7°

27°

23°

17,6°

12,7°

8,2°

Nagasaki

6,6°

7,6°

10,5°

15,4°

19°

22,5°

26,3°

27,5°

24,2°

19°

14,3°

9,3°

Osaka

14°

19°

23°

27°

29°

24°

18°

13°



Spora rozciągłość południkowa Japonii powoduje, iż kraj ten znajduje się w zasięgu trzech stref klimatycznych: na południu – zwrotnikowej, w części środkowej – podzwrotnikowej, a na północy – umiarkowanej ciepłej. Dodatkowo na pogodę w Japonii wielki wpływ ma klimat monsunowy. Dzięki niemu klimat Japonii ma charakter morski. W zdecydowanej części kraju wyróżnić można cztery pory roku.

Zima w Japonii jest bardzo zróżnicowana, temperatury zależą głównie od położenia danej wyspy. Na północy kraju temperatury mogą spaść poniżej -20°C, w centrum kraju zimą termometry pokazują od -10°C do +10°C, na południu zima jest bardzo łagodna, a temperatura dochodzi do +20°C.W wielu rejonach Japonii (zwłaszcza w górzystych) zima to okres bardzo obfitych opadów śniegu. Latem różnica temperatur między północną i południową częścią kraju nie jest już tak duża. Waha się od około 20°C na Hokkaido, a 30°C na Kiusiu.

W południowej części kraju wiosna zaczyna się pod koniec lutego, a ostatnie śniegi na północy topnieją pod koniec kwietnia. Ta pora roku jest niezwykle ważna dla Japończyków ze względu na kwitnące drzewa śliw, czereśni, a zwłaszcza wiśni, które są swoistym symbolem kraju. Po wiośnie następuje pora deszczowa, która jest stosunkowo krótka (początek czerwca – połowa lipca), a intensywnością nie dorównuje tym nawiedzającym południową Azję.

Jesienią w Japonii podziwiać można wspaniałe barwy drzew, które mienią się w słońcu, z drugiej strony jednak jest to okres, w którym Japonię nawiedzają potężne tajfuny. Potężne wiatry i powodzie są w stanie wyrządzić niezwykle dotkliwe szkody na terenie kraju. Cyklony i częste burze mają miejsce zwykle na przełomie września i października.

PRZEPISY CELNE

Można przywieźć dowolną ilość pieniędzy. Natomiast kwota przekraczająca 1 mln JPY (w przeliczeniu na walutę japońską) oraz złoto w sztabkach musi zostać zgłoszone. Towary zwolnione z cła to: ubrania, przedmioty osobistego użytku, kosmetyki. Alkohol i wyroby tytoniowe mogą bez cła wwozić osoby dorosłe (po ukończeniu 20. roku życia) w następujących ilościach: 3 butelki alkoholu (1 butelka = ok. 760 cc), cygara (100 szt.), papierosy (400 szt.), inny rodzaj tytoniu (500 g); ponadto 2 uncje perfum (1 uncja = ok. 28 cc), prezenty i przedmioty osobistego użytku (ilość nie może sugerować zamiarów handlowych), których łączna wartość (w cenach z kraju zakupu) nie przekracza 200 tys. JPY. Zwierzęta mogą być wwożone pod warunkiem przedstawienia ich świadectwa zdrowia (dodatkowo koty i psy obowiązuje zaświadczenie o szczepieniu przeciwko wściekliźnie). Obowiązuje zakaz wwożenia żywności pochodzenia zwierzęcego,owoców, roślin, nasion i kwiatów. Ponadto obowiązuje bezwzględny zakaz wwożenia narkotyków, stymulantów, substancji psychotropowych, przedmiotów imitujących monety czy papierowe banknoty, książek, rysunków i innych przedmiotów o treści pornograficznej, przedmiotów chronionych prawem patentowym (np. projekty z prawami autorskimi), broni i amunicji.

Skrócone przepisy celne i dewizowe Rzeczpospolitej Polskiej

Wszystkich Uczestników wyjazdu obowiązują przepisy celne i graniczne (art. 190 ustawy Kodeks celny, z późniejszymi zmianami). Zwolnione od cła, w ramach ustanowionych norm, są towary przywożone w bagażu osobistym podróżnego przybywającego na polski obszar celny, jeżeli ilość i rodzaj tych towarów nie wskazuje na przeznaczenie handlowe. Normy ilościowe dla towarów wwożonych do Polski: produkty lecznicze – w ilości przeznaczonej na potrzeby osobiste podróżnego, papierosy – nie więcej niż 200 sztuk albo cygaretki – nie więcej niż 100 sztuk albo cygara – nie więcej niż 50 sztuk, albo tytoń, tabaka – nie więcej niż 250 gram, perfumy: nie więcej niż 50 ml. i wody toaletowe nie więcej niż – 250 ml., wyroby spirytusowe oraz napoje alkoholowe inne niż wyroby winiarskie i piwo – nie więcej niż 1l. łącznie, wyroby winiarskie nie więcej niż – 2l., piwo nie wiecej niż – 5 litrów.

Warunkiem dla zwolnienia podróżnego od cła za wyroby alkoholowe oraz tytoniowe jest ukończenie 18 lat. Ze zwolnienia od cła w ramach stanowionych norm ilościowych, podróżny może skorzystać nie częściej niż 1 raz w miesiącu. Towary znajdujące się w bagażu osobistym podróżnego korzystają ze zwolnienia z należności celnych przywozowych pod warunkiem, że ich przywóz nie ma charakteru handlowego, a więc ma charakter okazjonalny i składa się wyłącznie z towarów przeznaczonych do własnego użytku podróżnych lub ich rodzin lub z towarów przeznaczonych na prezenty, przy czym rodzaj i ilość tych towarów powinna być taka, aby nie wskazywała na przywóz w celu handlowym.

W rozumieniu wyżej powołanych przepisów bagaż osobisty to cały bagaż, który podróżny jest w stanie przedstawić organom celnym przy wjeździe do Wspólnoty, jak również każdy bagaż przedstawiony tym samym organom w późniejszym terminie, pod warunkiem, że możliwe jest przedłożenie dowodu na to, że przy wyjeździe podróżnego bagaż został zarejestrowany jako bagaż towarzyszący przez przedsiębiorstwo, które dokonało jego przewozu do Wspólnoty z państwa trzeciego, z którego przybył. Zwolnieniu z należności celnych przywozowych podlegają towary do równowartości 175 euro, a w przypadku podróżnych, którzy nie ukończyli 15 roku życia – do równowartości 90 euro.

Przepisy dewizowe: nie jest wymagane udokumentowanie uprawnienia do wywozu: środków płatniczych (krajowych i zagranicznych), których łączna wartość nie przekracza 10 000 Euro, dewiz i papierów wartościowych wystawionych za granicą na nazwisko osoby na stałe zamieszkałej za granicą, dokonującej ich wywozu. Przywóz z zagranicy wartości dewizowych lub krajowych środków płatniczych, jeżeli ich wartość przekracza łącznie 10 000 Euro, podlega pisemnemu zgłoszeniu urzędowi celnemu lub kontrolnej placówce Straży Granicznej – w miejscach gdzie nie ma urzędu celnego.

Ambasada RP w Japonii

2-13-5 Mita, Meguro-ku, Tokyo 153-0062.
tel. (81) 3- 5794-7020 Wydział Konsularny: (81) 3-5794-7040
fax. (81) 3-5794-7024 (z Japonii).
e-mail: polamb@poland.or.jp
strona www: http://www.poland.or.jp/

Konsulat Generalny RP w Osace

Generalny Konsul Honorowy: Koichi Takashima
3-1-1, Nakamiya Ohike, Hirakata, Osaka 573-0004
tel. (81) 72-849-2218
fax. (81) 72-848-5315
e-mail: ktakashima@pol-conslt-osk.or.jp

WAŻNE TELEFONY:

Policja: 100
Pomoc na morzu: 118
Straż pożarna i Pogotowie ratunkowe: 119
0081 – numer kierunkowy do Japonii
0048 – numer kierunkowy do Polski

Map