Nasze wycieczki do Korei

Korea – tradycja i nowoczesność (12 dni)

Seul, Gyeongju, Busan, Jeju
Kraj łączy w sobie bogactwo kultury i historii z nowoczesnością. Proponujemy poznanie tego pełnego kontrastów kraju w 12 dni, podczas których zobaczymy najważniejsze zabytki Korei, jak ponad 600 letnią rezydencję królewską…

ZOBACZ »

Historia

Pierwszy przywódca Korei

Zgodnie z legendą, Korea została założona w 2333 r.p.n.e. W tamtych czasach wszystkie plemiona koreańskie zjednoczone były przez Tanguna, syna niebiańskiego króla Hwanunga. Historię Korei zaczęto notować w II wieku p.n.e., kiedy chińska dynastia Han podbiła część Korei i założyła swoje kolonie. Pomogły one w przekazaniu chińskiej kultury Koreańczykom. Niektórym plemionom udało się jednak utrzymać niepodległość. W I w p.n.e. powstały z nich trzy królestwa: na północnym-wschodzie Koguryo, na południowym-zachodzie Paekche, a na południowym-wschodzie Silla. Chińczycy byli stopniowo wypierani. Ich ostatnia kolonia została zniszczona w 313 r.n.e. W IV wieku, od strony chińskiej dotarł do Korei konfucjonizm i buddyzm. Pod koniec VII wieku Silla podbiła pozostałe królestwa, co zaowocowało zjednoczeniem pod jej panowaniem całego półwyspu. W tym okresie literatura, sztuka i architektura rozkwitły pod wpływem chińskiej, buddyjskiej kultury. Za oficjalną religię uznano buddyzm. Królowie Silla zaczęli jednak tracić władzę nad arystokracją. W drugiej połowie IX wieku w kraju panowało zamieszanie z powodu ciągłych wojen pomiędzy rywalizującymi klanami.

Okres Koryo

W 932 roku Wang Kon, potężny władca klanu, zdołał obalić rząd Silli i ustanowić królestwo Koryo, od którego nadano nazwę krajowi. Pod władzą Wanga i jego następców została wzmocniona pozycja króla i stworzono rządową administrację. Stabilność pozwoliła Korei bogacić się. Sztuka rozwijała się. Jednakże w XII wieku polityczne spory pomiędzy rządzącymi klasami doprowadziły do buntu przeciwko królom Koryo. Przez ponad sto lat kraj rządzony był przez przywódców konfliktów; toczyła się nieustająca wojna domowa pomiędzy armiami. W 1231 roku na Koreę najechali Mongołowie i uczynili króla Koryo swoim wasalem.

Dynastia Yi

W 1388 roku, Yi Song-gye, koreański generał, przejął władzę i oficjalnie zakończył panowanie Mongołów. W 1392 roku koronował się na króla, dając tym samym początek dynastii Yi. Konfucjanizm został doktryną państwową, a buddyści byli prześladowani. W XIV wieku Koreańczycy używali ruchomej metalowej czcionki do drukowania, znacznie wyprzedzając w tym Europejczyków.

W latach 1592 i 1597 Japończycy dokonali znacznych inwazji na Koreę, co było częścią ich planu podbicia Chin. Oba ataki zostały odparte przez armie Korei i Chin, jednak walki pozostawiły Koreę zdewastowaną. W bitwach morskich Koreańczycy użyli po raz pierwszy na świecie opancerzonych żelazem statków. Na początku XVIII wieku Korea odcięła się od wszystkich krajów za wyjątkiem Chin i zwana była „Królestwem Pustelnikiem”. Chiny zdominowały sprawy wewnętrzne kraju.

Prezydent Syngman Rhee musiał podać się do dymisji w kwietniu 1960 roku, po powstaniu, na którego czele stanęli studenci. Władzę prezydenta Parka, której skutkiem był ogromny wzrost ekonomiczny i rozwój, ale i wzrastające ograniczanie wolności politycznej, zakończyło jego zabójstwo w roku 1979. W efekcie silna grupa oficerów wojskowych, dowodzona przez porucznika generała Chun Doo-hwana, ogłosiła stan wojenny i przejęła władzę.

W czasie ery Parka i Chuna, w Korei Południowej rozwinęło się stowarzyszenie cywilów głośno wyrażających swoją opinię, co doprowadziło do ostrych protestów przeciwko władzy autorytarnej. Początkowo złożone głównie ze studentów i związków zawodowych, ruchy protestujących osiągnęły swój szczyt po zamachu stanu na Chuna w 1979 roku i ogłoszeniu stanu wojennego. W wyniku konfrontacji w Gwangju w 1980 roku zginęło co najmniej 200 cywilów. Pro-demokratyczna aktywność nasiliła się zatem jeszcze bardziej, co ostatecznie wymusiło polityczne ustępstwa w roku 1987, w tym przywrócenie bezpośrednich wyborów prezydenckich.

W roku 1987, Roh Tae-woo, dawny generał, został wybrany prezydentem, ale dodatkowe demokratyczne posunięcia podczas jego urzędowania zaoowocowały w roku 1992 wyborem długoletniego pro-demokratycznego aktywisty, Kim Young-sama. Kim został pierwszym wybranym prezydentem cywilem od 32 lat. Wybory w roku 1997 i pokojowe przekazanie władzy oznaczały kolejny krok naprzód w demokratyzacji Korei: Kim Dae-jung, odwieczny aktywista demokratyczny i działacz w sprawie praw człowieka, został wybrany z ramienia głównej partii opozycji. Przejście do otwartego, demokratycznego systemu zostało następnie umocnione w roku 2002, kiedy Roh Moo-hyun, prawnik-samouk, specjalista ds. praw człowieka, wygrał wybory prezydenckie bazując na programie „partycypacyjnego rządu”. W grudniu 2007 roku, mieszkańcy Korei Południowej wybrali na prezydenta Lee-Muyung-baka, dawnego kierownika i burmistrza Seulu.

Japońska kontrola

Japonia zmusiła Koreę do otwarcia jej portów dla japońskich statków w 1876 roku. Następnie Korea zawarła porozumienia handlowe ze Stanami Zjednoczonymi i innymi państwami. W 1895 roku Chiny zostały zmuszone przez Japonię do uznania niepodległości Korei. Po walce z Imperium Rosyjskim, które rozszerzało swoje wpływy na Koreę, Japonia uczyniła Koreę swoim protektoratem i anektowała w roku 1910, kończąc tym samym władzę dynastii Yi.
Mimo że panowanie Japonii przyniosło Korei rozwój ekonomiczny, doprowadziło także do politycznych i kulturowych represji. Japończycy narzucili Koreańczykom swoją narodową religię, shintoizm, jak również wymagali używania języka japońskiego w szkołach i wszelkich publikacjach. W roku 1919 wybuchły protesty przeciwko Japończykom, które zostały brutalnie stłumione.

Po II wojnie światowej

W następstwie okupacji japońskiej, która zakończyła się wraz z jej porażką w II wojnie światowej w roku 1945, Korea została podzielona wzdłuż 38 równoleżnika, zgodnie z porozumieniem ONZ. Północna część miała być zarządzana przez Związek Radziecki, a południowa przez Stany Zjednoczone. Sowieci i Amerykanie nie mogli się zgodzić co do wprowadzenia wspólnej opieki nad Koreą. Doprowadziło to do powstania w roku 1948 dwóch osobnych rządów, z których każdy rościł sobie prawo do prawnego zarządzania całą Koreą. W końcu, po wojnie koreańskiej, oba rządy ustabilizowały się jako dwie oddzielne polityczne jednostki Korei Północnej i Korei Południowej.

Kolejne lata historii Korei Południowej naznaczone są okresami władzy naprzemiennie demokratycznej i autokratycznej. Rządy cywilne są umownie numerowane od Pierwszej Republiki Syngmana Rhee, aż po dzisiejszą Szóstą Republikę.

Japońska kontrola

Japonia zmusiła Koreę do otwarcia jej portów dla japońskich statków w 1876 roku. Następnie Korea zawarła porozumienia handlowe ze Stanami Zjednoczonymi i innymi państwami. W 1895 roku Chiny zostały zmuszone przez Japonię do uznania niepodległości Korei. Po walce z Imperium Rosyjskim, które rozszerzało swoje wpływy na Koreę, Japonia uczyniła Koreę swoim protektoratem i anektowała w roku 1910, kończąc tym samym władzę dynastii Yi.

Mimo że panowanie Japonii przyniosło Korei rozwój ekonomiczny, doprowadziło także do politycznych i kulturowych represji. Japończycy narzucili Koreańczykom swoją narodową religię, shintoizm, jak również wymagali używania języka japońskiego w szkołach i wszelkich publikacjach. W roku 1919 wybuchły protesty przeciwko Japończykom, które zostały brutalnie stłumione.

Po II wojnie światowej

W następstwie okupacji japońskiej, która zakończyła się wraz z jej porażką w II wojnie światowej w roku 1945, Korea została podzielona wzdłuż 38 równoleżnika, zgodnie z porozumieniem ONZ. Północna część miała być zarządzana przez Związek Radziecki, a południowa przez Stany Zjednoczone. Sowieci i Amerykanie nie mogli się zgodzić co do wprowadzenia wspólnej opieki nad Koreą. Doprowadziło to do powstania w roku 1948 dwóch osobnych rządów, z których każdy rościł sobie prawo do prawnego zarządzania całą Koreą. W końcu, po wojnie koreańskiej, oba rządy ustabilizowały się jako dwie oddzielne polityczne jednostki Korei Północnej i Korei Południowej.

 

Kolejne lata historii Korei Południowej naznaczone są okresami władzy naprzemiennie demokratycznej i autokratycznej. Rządy cywilne są umownie numerowane od Pierwszej Republiki Syngmana Rhee, aż po dzisiejszą Szóstą Republikę.

 

Geografia

Obszar lądowy i granice
Półwysep Koreański rozciąga się na około 1000 kilometrów na południe od północno-wschodniej części kontynentu azjatyckiego. Zachodnie wybrzeże Półwyspu Koreańskiego otacza od północy Zatoka Koreańska, a od południa Morze Żółte. Wybrzeże wschodnie oblewa zaś Morze Japońskie (w Korei zwane Morzem Wschodnim). Linia brzegowa liczy 8 640 kilometrów i jest mocno wcięta. W pobliżu półwyspu leży 3 579 przyległych wysp. Większość z nich znajduje się wzdłuż południowego i zachodniego wybrzeża.

Północną granicę lądową Półwyspu Koreańskiego tworzą rzeki Yalu i Tumen, które oddzielają Koreę od chińskich prowincji Jilin i Liaoning. Oryginalna granica pomiędzy dwoma państwami koreańskimi leżała wzdłuż 38 równoleżnika. Po Wojnie Koreańskiej uformowała ją strefa zdemilitaryzowana. Jest to intensywnie strzeżony, szeroki na 4 kilometry pas ziemi, biegnący wzdłuż linii zawieszenia broni, linii demarkacyjnej, od wschodniego wybrzeża po wybrzeże zachodnie, na długości 241 kilometrów (238 kilometrów tej linii formuje granicę lądową z Koreą Północną).

Całkowity obszar lądowy Półwyspu Koreańskiego, łącznie z wyspami, wynosi 220 847 km2. Około 44,6 procent (98477 km2) jego powierzchni, z wykluczeniem obszaru strefy zdemilitaryzowanej, tworzy terytorium Korei Południowej.

Największa wyspa, Czedżu, leży przy południowo-wschódnim rogu półwyspu. Jej obszar lądowy wynosi 1 824 km2. Inne ważne wyspy to między innymi Ullŭng-do na Morzu Japońskim i Wyspa Kanghwa, położona przy ujściu rzeki Han. W przeciwieństwie do raczej mało powcinanej wschodniej linii brzegowej Korei Południowej, południowe i zachodnie wybrzeża są wystrzępione i nieregularne. Różnica ta wynika z faktu, że wschodnie wybrzeże stopniowo podnosi się, a południowe i zachodnie wybrzeża osiadają.

Korea Południowa – topografia i rzeki
Wcześni Europejczycy odwiedzający Koreę stwierdzili, że kraj ten przypomina im „morze podczas silnego sztormu”, z powodu dużej liczby następujących po sobie łańcuchów górskich, które krzyżują się na półwyspie. Najwyższe góry znajdują się w Korei Północnej. Najwyższym szczytem w Południowej Korei jest Góra Halla (1 950 metrów), która jest stożkiem tworu wulkanicznego, tworzącego wyspę Czedżu. W Południowej Korei wyróżniamy trzy główne pasma górskie: pasma T’aebaek i Sobaek oraz masyw Chiri.

W odróżnieniu od północnych prowincji Chin czy Japonii, Półwysep Koreański jest stabilny pod względem geologicznym. Nie ma tam aktywnych wulkanów i nie występują silne trzęsienia ziemi. Historia odnotowuje jednak wulkaniczną aktywność na Górze Halla, w czasach panowania Dynastii Koryo (918-1392).

Na przestrzeni wieków, mieszkańcy Korei wycięli większość wiekowych lasów, za wyjątkiem kilku odległych obszarów górskich. Zniknięcie lasów było główną przyczyną erozji gleby i powodzi. Dzięki udanym programom ponownego zalesiania, jak i zmniejszającego się zużycia drewna opałowego jako źródła energii od lat 60 ostatniego wieku, większość wzgórz Korei Południowej w latach 80 była dostatecznie pokryta listowiem. Korea Południowa nie posiada rozległych równin; jej niziny są wynikiem erozji górskiej. Około 30 procent obszaru Korei Południowej składa się z nizin. Resztę stanowią wyżyny i góry. Znaczna większość obszarów nizinnych położona jest wzdłuż wybrzeża, zwłaszcza zachodniego, jak również wzdłuż głównych rzek. Najważniejszymi nizinami są nizina Rzeki Han otaczająca Seul, położona na południowy-wschód od stolicy nadbrzeżna nizina Pyongt’aek, baseny rzek Kum i Naktong oraz położone na południowym-wschodzie niziny Yongsan i Honam. Wąska nadbrzeżna nizina rozciąga się wzdłuż wybrzeża wschodniego.

Najdłuższą rzeką Korei Południowej jest licząca 521 kilometrów rzeka Naktong. Przepływająca przez Seul rzeka Han ma 514 kilometry długości, a rzeka Kum 401 kilometrów. Do innych głównych rzek należą Imjin-gang, która przepływa zarówno przez Koreę Północną jak i Południową i uchodzi do rzeki Han; Pukhan, dopływ rzeki Han wypływający z Korei Północnej oraz Somjin. Główne rzeki płyną z północy na południe lub ze wschodu na zachód i uchodzą do Morza Żółtego lub Cieśniny Koreańskiej. Są raczej szerokie i płytkie. Charakteryzuje je sezonowe zróżnicowanie w przepływie wód.

Klimat

Korea Południowa jest położona w południowej części Półwyspu Koreańskiego. Jej położenie na mapie świata czyni z niej część monsunowego regionu Azji Wschodniej. Klimat Korei Południowej jest umiarkowany. Południowo-zachodni wiatr wieje podczas lata, podczas gdy zimą przeważa wiatr północno-zachodni.

Zimy w Południowej Korei są długie, zimne i suche. Najzimniejszym miesiącem w roku jest styczeń. Średnia temperatura podczas zimy w Seulu waha się pomiędzy -5°C a -2°C. W zimie temperatury w Korei Południowej wynoszą od –5 do 5°C. Jednak na Czedżu, największej wyspie Korei Południowej, średnia temperatura w zimie wynosi 2,5°C. Powodem tego nieprzyjemnego zimna jest głównie powietrze znad Syberii. Pogoda w Korei Południowej podczas krótkiego lata jest gorąca i wilgotna. Średnia temperatura w sierpniu wynosi od 20°C do 26°C. Jest to najgorętszy okres w Południowej Korei. W lipcu średnia temperatura na Czedżu wynosi około 25°C.

Sezon deszczowy w Południowej Korei trwa około miesiąc. Zwykle występuje od późnego czerwca do późnego lipca. Monsun dociera najpierw na południe, poczym powoli przesuwa się na północ. Wycofywaniu się monsunu we wrześniu również towarzyszy pewna ilość opadów. Większa część kraju otrzymuje ponad 100 centymetrów opadów deszczu. Największe opady występują na południowym wybrzeżu. Od czerwca do września dwa do trzech tajfunów nawiedzają Półwysep Koreański.

Wilgotność waha się od 80 do 90% w lipcu, a w okresie od stycznia do kwietnia wynosi pomiędzy 30 a 50%. Najprzyjemniejszymi porami roku w Południowej Korei są wiosna i jesień.

Ludność

Populacja Korei Południowej wynosi około 49 milionów. Gęstość zaludnienia wynosi 480 osób na kilometr kwadratowy. Stolica Seul, jest jednym z najbardziej zaludnionych miast świata, ze swoją populacją sięgającą dużo ponad 10 milionów. Od lat siedemdziesiątych do dziewięćdziesiątych XX wieku kraj doświadczył rozwoju gospodarczego, a w okresie tym w miejskich obszarach nastąpiła szybka migracja. Inne mocno zaludnione miasta w Korei Południowej to Pusan, Inczhon, Taegu, Taejŏn, Kwangju i Ulsan. Większość ludności Korei Południowej jest skupiona na północnym-wschodzie kraju.

Ludność Korei Południowej w większości dzieli wspólne dziedzictwo etniczne i językowe. Jedynym wyjątkiem jest mała grupa społeczności chińskiej, która kultywuje własną tradycję i kulturę. Wielu obywateli Korei Południowej wyemigrowało, głównie do Stanów Zjednoczonych i Kanady. Jednak poprawa stanu ekonomicznego i politycznego zdołała zmniejszyć proces emigracji.

Koreański szamanizm jest pierwotną religią Korei Południowej. Interesujący jest fakt, że religie w Południowej Korei, szczególnie dominujące buddyzm i chrześcijaństwo, wchłonęły wiele z konfucjonizmu. Koreański konfucjanizm był uprzednio religią państwową za czasów Dynastii Joseon, która rządziła ponad 500 lat. Konfucjanizm stał się dla Koreańczyków nie tyle religią, co jego wartości są sposobem życia dla mieszkańców.

Jednak w Korei Południowej istnieją również inne wyznania poza tymi głównymi. Są również inne zróżnicowane wierzenia religijne, o ciekawym pochodzeniu i praktykach. Ich przykładem jest czeondonizm, mniejszościowa religia Korei Południowej, która zawiera w sobie elementy buddyzmu, taoizmu, chrześcijaństwa i konfucjanizmu. Jest to tak zwana „nowa religia” w Korei Południowej.

Niektóre inne podobnie nowe wierzenia to Taejonggyo, która kładzie nacisk na magiczne rytuały i wielbienie Tanguna, twórcy narodu koreańskiego. Won buddyzm jest z kolei mieszanką wierzeń konwencjonalnego buddyzmu, ideałów reform społecznych i wpływów chrześcijańskich.

Niewielka część populacji wyznaje islam

Istnieje również bardzo niewielka grupa, głównie społeczności hinduskiej, która praktykuje ortodoksyjny hinduizm. Ale jak w innych miejscach na świecie, hinduskie praktyki jak joga czy wedyjskie zasady, przesiąknęły do warstw społecznych Korei Południowej, jako środki osiągnięcia lepszego poziomu życia. W Korei obecną religią jest również judaizm, którego korzenie można znaleźć w obecności żydowskich żołnierzy biorących udział w Wojnie Koreańskiej w roku 1950.

Nie ma więc jednej religii, którą można by nazwać koreańską religią. W rzeczywistości, cześć społeczeństwa, a dokładnie 46%, nie przynależy do żadnej konkretnej religii. Jednak obecność tak wielu wierzeń religijnych wskazuje, że społeczeństwo Korei Południowej jest tolerancyjne.

Kuchnia

Spędzać wakacje w Korei Południowej i nie spróbować jej przepysznej kuchni to bez wątpienia grzech. Choć istnieje pewne podobieństwo do kuchni japońskiej i chińskiej, wyróżnia ją jej własny charakterystyczny smak. Kuchnia składa się z szeregu dań i smakuje wieloma przyprawami i ziołami. Dania są zarówno pikantne i smaczne, jak i mają wysoką wartość odżywczą.

Produktywność Korei Południowej doskonale odzwierciedlona jest w jej kuchni. Posiłki są absolutnie zdrowe, ponieważ powszechnie wykorzystuje się lokalnie uprawiane warzywa. Większość dań podawana jest z podstawowym składnikiem diety ryżem, który zwany jest po koreańsku „bap”. Równie popularny jest makaron ryżowy, „chapche” i fasolowy twaróg, zwany w ojczystym języku „duboo”.

Kolejną specjalnością kuchni Południowej Korei jest marynowanie warzyw (zamiast gotowania). Ta unikatowa metoda kiszenia i konserwowania warzyw nazywana jest „kimchi”. Można nawet powiedzieć, że kuchnia Korei Południowej byłaby niczym bez swojego kimchi, tak mocno jest ono zakorzenione w kulturze kraju. Koreańczycy jedzą peklowane warzywa przez cały rok, prawie codziennie na śniadanie, obiad i kolację. Większość z warzyw uprawianych w kraju może być marynowana. Do popularnych należą kapusta, rzepa i ogórek, przyprawione chilli, czosnkiem, cebulą, imbirem, sosem ostrygowym, sosem rybnym i solą. W ostatnich latach kimchi zyskało również popularność we wszystkich kuchniach świata.

Poza uwielbianym od zawsze kimchi, kuchnia Południowej Korei jest również znana ze swojej pikantności, która zwykle uzyskiwana jest poprzez użycie papryczek chilli. Lubianymi daniami są ryby, grillowane lub duszone oraz pieczona marynowana wołowina, kurczak i wieprzowina, w języku koreańskim zwana „bulgogi”. Koreański posiłek byłby niekompletny bez zupy lub gulaszu, który czasem robi się z pasty fasolowej.

Koreańczycy są bardzo specyficznymi ludźmi i wierzą, że dobrze ugotowane jedzenie zmarnuje się, jeśli nie zostanie podane w odpowiedni sposób. Aranżacja dań i ich prezentacja są zatem równie ważne co sztuka kulinarna. Dzięki swoim kolorom kuchnia Korei Południowej jest olśniewającym widokiem dla oczu.

Dania powszechnie występujące w kuchni koreańskiej to:

Jjim i seon (dania gotowane na parze) to miejscowe określenia odnoszące się do dań gotowanych w wodzie lub na parze. Jednakże pierwsze z nich odnosi się do dań przygotowywanych ze składników mięsnych lub owoców morza marynowanych w gochujang lub ganjang. Drugi termin, seon, oznacza danie z warzyw nadziewanych farszem.

Hoe (surowe dania): chociaż początkowo termin odnosił się do wszystkich surowych potraw, zazwyczaj określa się nim saengseonhoe (생선회, dania z surowych ryb). Macza się je w gochujang, lub sosie sojowym z wasabi, a serwuje z liśćmi kapusty lub pachnotki.

Jeon (lub buchimgae) to aromatyczne naleśniki przygotowane ze zróżnicowanych składników. Posiekane kimchi lub owoce morza miesza się z ciastem na bazie mąki pszenicznej. Całość smaży się na patelni. To danie smakuje najlepiej z dipem na bazie sosu sojowego, octu i sproszkowanej czerwonej papryki.

Namul może oznaczać saengchae (생채, dosłownie „świeże warzywa”) lub sukchae (숙채, dosłownie „podgrzane warzywa”), chociaż termin ten zwykle wskazuje na te drugie. Saengchae zwykle doprawione jest octem, sproszkowaną papryką chili i solą, co nadaje mu pikantny i odświeżający smak. Z kolei sukchae (숙채) jest blanszowane i przyprawione sosem sojowym, olejem sezamowym, posiekanym czosnkiem i niekiedy sproszkowanym chili.

Napoje alkoholowe

Najbardziej znanym trunkiem jest soju, jednak istnieje ponad 100 różnych napojów alkoholowych takich jak piwa, wina owocowe i ryżowe oraz wódki produkowane w Południowej Korei.

Soju to czysty alkohol, który początkowo produkowany był ze zbóż, zwłaszcza ryżu. Teraz robi się go także ze słodkich ziemniaków lub jęczmienia. Soju pozyskiwane ze zbóż uważa się za lepsze (tak samo jak wódkę zbożową w stosunku do produkowanej z ziemniaków). Soju posiada około 22% objętości alkoholu.

Yakju to rafinowany czysty trunek powstały w wyniku fermentacji ryżu, najlepszym jego rodzajem jest cheongju.

Takju to gęsty nieoczyszczony alkohol produkowany ze zbóż, a najlepszym jego rodzajem jest makgeolli, białe, mleczne wino ryżowe tradycyjne pijane przez rolników.

Obok wina ryżowego, w kuchni koreańskiej istnieją zróżnicowane wina owocowe i ziołowe. Akacja, morela japońska, chińska pigwa, wiśnia, szyszki sosny i granaty są najbardziej popularne. Dostępne są również wina majuang (mieszanka wina z koreańskich winogron z francuskim lub amerykańskim winem) i wina na bazie żeńszenia.

Wskazówki dla podróżnych

Informacje praktyczne dla osób wyjeżdżających do Korei Południowej

PRZELOTY MIĘDZYNARODOWE

Przeloty odbywają się samolotami rejsowymi z międzylądowaniem w jednym z europejskich portów lotniczych. Przelot z portu przesiadkowego do Seulu trwa od około 9 do 13 godzin, jest to uzależnione od linii lotniczych. Dokładne informacje o godzinach przelotów i zbiórce znajdą Państwo w liście przewodnim, wysyłanym do Uczestników wycieczek.

 

RÓŻNICA CZASU

Czas w Korei Południowej wyprzedza czas w Polsce o 7 godzin w okresie czasu letniego i 8 godzin w okresie zimowym. Korea nie stosuje zmiany czasu.


WALUTA I JEJ WYMIANA

Większość ważniejszych walut może zostać wymieniona na koreańską walutę, zwaną won (KRW). Jeden won dzieli się na 100 dzonów. Walutę można wymieniać na lotniskach, przejściach granicznych, w hotelach, niektórych dużych centrach handlowych i głównych oddziałach banków.

1 USD = ok. 1149,55 wonów.

Odradzamy korzystania z ofert wymiany walut innych niż wymienione powyżej, ponieważ istnieje ryzyko oszustwa lub kradzieży.

Należy zabierać ze sobą nowe banknoty dolarowe. Ważne by były możliwie jak najmniej zniszczone i popisane.

Przykładowe ceny:

obiad w koreańskiej restauracji : 4000 – 9000 WON,
bilet na metro: 1000 WON, butelka wody: 1500 WON, butelka piwa w sklepie: 3000 WON

KARTY PŁATNICZE:

W hotelach oraz w większości dużych sklepów honorowane są międzynarodowe karty płatnicze jak np. Visa, Master Card czy American Express.

CO ZABRAĆ ZE SOBĄ:

1. Ubrania – powinny być dostosowane do terminu i trasy wycieczki (klimat).

2. Wygodne obuwie.

3. Okrycie głowy oraz okulary przeciwsłoneczne dla ochrony przed słońcem.

4. Strój przeciwdeszczowy.

5. Podstawowe leki najczęściej używane w domu.

BEZPIECZEŃSTWO:
Dla turysty zagrożenie przestępczością jest niewielkie, ale jest kilka rzeczy, z których podróżni muszą sobie zdawać sprawę. W miastach znajdują się liczne posterunki policji, a przestępstwa przeciwko podróżującym zdarzają się rzadko. Lepiej nie zostawiać przedmiotów wartościowych w pokoju hotelowym podczas naszej nieobecności. Dobrze jest skorzystać z hotelowego sejfu, jeśli jest taka możliwość. Powinno się zachować podstawowe środki ostrożności i korzystać ze zdrowego rozsądku. Praktycznie nie ma – poza ogólnie przyjętymi, dotyczącymi np. terenów baz wojskowych – ograniczeń w poruszaniu się po kraju. Do rzadkości należą utrudniające ruch ćwiczenia obronne. Ograniczenia są stosowane w podróżowaniu w tzw. Połączonej Strefie Bezpieczeństwa w pobliżu linii rozgraniczającej Republikę Korei od Koreańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej KRL-D (Korei Północnej). Wjazd do tej strefy wymaga pozwolenia. Są tam natomiast organizowane wycieczki grupowe przez upoważnione biura podróży.


TELEFONY KOMÓRKOWE:

Telefonia komórkowa w Korei Południowej operuje na innej częstotliwości niż europejska. Sieć telefonii komórkowej oparta jest na innym systemie – NCTS zamiast GSM, przez co telefony z innych krajów nie działają na terenie Korei. Równocześnie telefony koreańskie nie działają za granicą.

Aby móc dzwonić, należy kupić specjalny telefon koreański. Jeśli telefon jest niezbędny, najlepiej kupić używany i kartę pre-paid. Opłaty za telefon w ofercie pre-paid są kilkakrotnie tańsze niż w Polsce.

Można także dzwonić do Polski z telefonu w hotelu. Kawiarenki internetowe w Korei Południowej są dostępne w hotelach oraz na ulicach. Kawiarenki poza hotelem zazwyczaj są ukryte pod szyldem „PC” lub „PC computer”, czasem pojawia się określenie „PC internet” (kolorowy i krzykliwy, jak pozostałe szyldy na koreańskich ulicach). Cena za godzinę to około 1000 won (1 euro= ok. 1700 won).


ELEKTRYCZNOŚĆ:
Napięcie w Korei Południowej wynosi 220V. Do gniazdek elektrycznych pasują zwykłe wtyczki z dwoma bolacami.

HOTELE

Hotele o standardzie ***. Doba hotelowa w Korei Południowej rozpoczyna się od godziny 14:00, a kończy o godzinie 12:00 dnia następnego. Pokoje standardowo z łazienkami. W każdym pokoju: klimatyzacja, telefon, telewizor. W łazienkach standardowo: ręczniki kąpielowe, szampon, pasta do zębów, papier toaletowy, szczoteczki do zębów.



POSIŁKI:

Śniadania w hotelu, zazwyczaj w formie bufetu (kuchnia koreańska lub europejska). Obiady serwowane są w restauracjach poza hotelem – kuchnia koreańska. Napoje do posiłków są dodatkowo płatne.


BAGAŻ

Ciężar bagażu nadanego przez jedną osobę w trakcie odprawy bagażowej nie powinien przekraczać 20 kg. Każdy podróżny może mieć przy sobie także bagaż podręczny, którego waga nie powinna przekraczać 5 kg, o wymiarach sześcianu nieprzekraczających 50cm/40cm/20cm. Wszystkich podróżnych obowiązują przepisy dotyczące przewozu bagażu, m.in. zakaz przewozu towarów niebezpiecznych oraz przepisy celne i graniczne. Nie należy przewozić w bagażu podręcznym przedmiotów potencjalnie niebezpiecznych jak np. nożyki, pilniczki, aerozole, zaplniczki, zapałki. UWAGA: Prosimy pamiętać o obowiązkowym zamknięciu bagażu na szyfr lub kłódkę oraz o jego podpisaniu (zarówno w trakcie przelotów międzynarodowych, jak i w trakcie podróży na trasach wewnętrznych).

INFORMACJE PRAKTYCZNE DLA OSÓB WYJEŻDŻAJĄCYCH DO CHIN (II)

OBSŁUGA PILOTA
Grupa na całej trasie wycieczki jedzie pod opieką polskiego pilota. W każdym odwiedzanym mieście jest lokalny przewodnik posługujący się językiem chińskim i angielskim. W zwiedzanych miejscach polski pilot tłumaczy, co opowiada przewodnik chiński.

ZDROWIE I SZCZEPIENIA
Udając się do Chin nie ma obowiązkowych szczepień. Do zalecanych należą szczepienia przeciwko: wirusowemu zapaleniu wątroby typu A i B, błonnicy, tęzcowi i polio.

UBEZPIECZENIE
Uczestnicy wyjazdów organizowanych przez Orient Travel ubezpieczeni są Towarzystwie Ubezpieczeń Signal Iduna Polska. Polisa ubezpieczeniowa obejmuje: ubezpieczenie kosztów leczenia (KL) do 30000 Euro, ubezpieczenie następstw nieszczęśliwych wypadków (NW) do 16000 Pln, ubezpieczenie bagażu podróżnego (BP) do1800 Pln i ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej (OC) do 50000 Euro. Szczegółowe informacje dotyczące ubezpieczenia znaleźć można w „Ogólnych warunkach ubezpieczenia Signal Iduna Travel”

KLIMAT

Średnie temperatury w Chinach:

 

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

Pekin

-3°

13°

20°

24°

25°

24°

20°

14°

-2°

Shangai

15°

19°

23°

28°

27°

23°

19°

13°

Lhasa

-10°

-6°

14°

15°

18°

20°

15°

-3°

-8°

Hongkong

17°

16

20°

23°

27°

29°

30°

30°

30°

28°

22°

18°

Xi’an

-3°

16°

21°

25°

27°

26°

21°

15°

Guilin

14°

20°

25°

28°

28°

29°

27°

23°

18°

12°

Chiny cechują się wyraźnym klimatem kontynentalnym monsunowym, charakteryzującym się dużym zróżnicowaniem. Większość rejonów Chin znajduje się w północnej strefie umiarkowanej, podczas gdy rejony południowej części kraju znajdują się w strefie zwrotnikowej lub podzwrotnikowej, a rejony północne w strefie polarnej.

Przeważająca część obszaru Chin leży w północnej strefie temperatur, cechującej się ciepłym klimatem i wyraźnym rozgraniczeniem pomiędzy porami roku. Zimą wiatry wiejące z rejonów wysuniętych daleko na północ sprawiają, że północne obszary Chin są zimne i suche, podczas gdy monsuny z obszarów wschodnich i południowych przynoszą ciepło i wilgoć.
Klimat różni się również w poszczególnych regionach, ze względu na rozległy obszar i zróżnicowane ukształtowanie terenu.

W północnych Chinach lato jest ciepłe i krótkie, a zima długa i zimna. W południowych Chinach lato jest długie, wilgotne i gorące, a zima krótka i ciepła, z temperaturami rzadko sięgającymi poniżej zera stopni Celsjusza. W środkowych Chinach (dolina wzdłuż rzeki Jangcy) podział pomiędzy porami roku jest wyraźny – lato jest długie, gorące i wilgotne, podczas gdy zima krótka i mroźna.

W północno-zachodnich Chinach, tj. w regionach takich jak Xinjiang i Mongolia Wewnętrzna, lato jest suche i upalne, a zima bardzo mroźna. Na Wyżynie Tybetańskiej (około 4000 metrów nad poziomem morza) w południowo-zachodnich Chinach zima jest wyjątkowo mroźna, a lato krótkie i umiarkowanie ciepłe, z niewielką ilością opadów atmosferycznych i dużymi dobowymi różnicami temperatur.

STREFY KLIMATYCZNE

W Chinach, ze względu na ich rozległe terytorium, znaleźć można różne typy klimatu. Strefy temperatur z południa na północ przedstawiają się w następującym porządku: strefa zwrotnikowa, podzwrotnikowa, umiarkowana ciepła, umiarkowana zimna i strefa polarna. Istnieje również strefa klimatyczna przebiegająca z północy na południe w rejonie Wyżyny Tybetańskiej w południowo-zachodnich Chinach.

W związku z ulokowaniem we wschodniej Azji nad brzegiem Pacyfiku, w Chinach panuje wyraźny klimat monsunowy. Prócz tego, w Chinach istnieją inne typy klimatu, takie jak: klimat wysokogórski, klimat wyżynny, klimat pustynny, klimat leśny oraz klimat kotlin, co jest wynikiem skomplikowanego ukształtowania terenu oraz dużych różnic wysokości nad poziomem morza.

Osoby podróżujące do Chin zobowiązani są przestrzegać przepisów celnych:
Nie wolno wwozić narkotyków, broni, amunicji i materiałów wybuchowych, waluty chińskiej, publikacji uznawanych przez prawo chińskie za szkodliwe (w tym pornografii i wydawnictw krytykujących władze i ustrój ChRL).
Nie wolno wywozić dzieł sztuki, rzadkich wydawnictw i wyrobów z kamieni szlachetnych oraz samych kamieni szlachetnych bez certyfikatu zakupu. Nie są poza tym znane żadne restrykcje celne, które odbiegałyby od powszechnie przyjętych norm międzynarodowych.

W przypadku wwożenia do Chin środków płatniczych w kwocie przekraczającej równowartości 5 tys. USD, należy wypełnić deklarację celną. Nie ma obowiązku posiadania określonej kwoty pieniędzy na dzień pobytu. Od turystów indywidualnych chińskie służby graniczne mogą wymagać okazania biletu powrotnego.

Wymiana dewiz odbywa się w wyznaczonych do tego punktach (lotniska, dworce, hotele, banki), będących filiami banków państwowych. Stanowczo odradza się korzystania z przygodnych usług wymiany pieniędzy (proceder prawnie zabroniony, ponadto istnieje możliwość oszustwa lub kradzieży).

Skrócone przepisy celne i dewizowe w Rzeczpospolitej Polskiej

Wszystkich Uczestników wyjazdu obowiązują przepisy celne i graniczne (art. 1901-43 ustawy Kodeks celny, z późniejszymi zmianami)

Zwolnione od cła, w ramach ustanowionych norm, są towary przywożone w bagażu osobistym podróżnego przybywającego na polski obszar celny, jeżeli ilość i rodzaj tych towarów nie wskazuje na przeznaczenie handlowe. Normy ilościowe dla towarów wwożonych do Polski: produkty lecznicze – w ilości przeznaczonej na potrzeby osobiste podróżnego, papierosy – nie więcej niż 200 sztuk albo cygaretki – nie więcej niż 100 sztuk albo cygara – nie więcej niż 50 sztuk, albo tytoń, tabaka – nie więcej niż 250 gram, perfumy: nie więcej niż 50 ml. i wody toaletowe nie więcej niż – 250 ml., wyroby spirytusowe oraz napoje alkoholowe inne niż wyroby winiarskie i piwo – nie więcej niż 1l. łącznie, wyroby winiarskie nie więcej niż – 2l., piwo nie wiecej niż – 5 litrów. Warunkiem dla zwolnienia podróżnego od cła za wyroby alkoholowe oraz tytoniowe jest ukończenie 18 lat. Ze zwolnienia od cła w ramach stanowionych norm ilościowych, podróżny może skorzystać nie częściej niż 1 raz w miesiącu.

Towary znajdujące się w bagażu osobistym podróżnego korzystają ze zwolnienia z należności celnych przywozowych pod warunkiem, że ich przywóz nie ma charakteru handlowego, a więc ma charakter okazjonalny i składa się wyłącznie z towarów przeznaczonych do własnego użytku podróżnych lub ich rodzin lub z towarów przeznaczonych na prezenty, przy czym rodzaj i ilość tych towarów powinna być taka, aby nie wskazywała na przywóz w celu handlowym.

W rozumieniu wyżej powołanych przepisów bagaż osobisty to cały bagaż, który podróżny jest w stanie przedstawić organom celnym przy wjeździe do Wspólnoty, jak również każdy bagaż przedstawiony tym samym organom w późniejszym terminie, pod warunkiem, że możliwe jest przedłożenie dowodu na to, że przy wyjeździe podróżnego bagaż został zarejestrowany jako bagaż towarzyszący przez przedsiębiorstwo, które dokonało jego przewozu do Wspólnoty z państwa trzeciego, z którego przybył.

Zwolnieniu z należności celnych przywozowych podlegają towary do równowartości 175 euro, a w przypadku podróżnych, którzy nie ukończyli 15 roku życia – do równowartości 90 euro.
Przepisy dewizowe: nie jest wymagane udokumentowanie uprawnienia do wywozu: środków płatniczych (krajowych i zagranicznych), których łączna wartość nie przekracza 10 000 Euro, dewiz i papierów wartościowych wystawionych za granicą na nazwisko osoby na stałe zamieszkałej za granicą, dokonującej ich wywozu. Przywóz z zagranicy wartości dewizowych lub krajowych środków płatniczych, jeżeli ich wartość przekracza łącznie 10 000 Euro, podlega pisemnemu zgłoszeniu urzędowi celnemu lub kontrolnej placówce Straży Granicznej – w miejscach gdzie nie ma urzędu celnego.

Przepisy graniczne, celne i dewizowe w Chinach
Nie wolno wwozić: waluty chińskiej, broni i amunicji, materiałów wybuchowych, narkotyków, publikacji uznawanych przez prawo chińskie za szkodliwe np. ( pornografii, wydawnictw krytykujących władze i ustrój Chin)

Nie wolno wywozić: kamieni szlachetnych, wyrobów z kamieni szlachetnych, dzieł sztuki i rzadkich wydawnictw.

Wydział Konsularny w Pekinie
1 Ri Tan Lu, Jian Guo Men Wai, 100600 Beijing (Pekin), PR China
tel. (0-8610) 6532-1235 do 37, fax. (0-08610) 6532-3567

Konsulat Generalny RP w Szanghaju
Jianguo Xilu 618, 200031 Shanghai, PR China
tel. (0-086 21) 6433-9288, 6433-4735, fax. 6433-0417
strona www: http://www.polandshanghai.org/

Konsulat Generalny RP w Kantonie
63 Shamian Dajie, Guangzhou 510130, Guangdong Prov., PR of China
tel. (0-086-20) 8186-5009, 8186-1854, 8190-0040, fax. (0-08620) 8186-2872

Konsulat Generalny RP w Hongkongu
Suite 2006, Two Pacific Place Admiralty 88 Queensway, Central Hong Kong
tel. (00852) 284 007 79, 284 008 04,

Map