Sri Lankia

Nasze wycieczki do Sri Lanki

Historia

Najstarszymi mieszkańcami Sri Lanki byli prawdopodobnie przodkowie rdzennego ludu Wedda, żyjącego obecnie w liczbie około 3,000 na odległych obszarach górskich. Zostali oni podbici w VI wieku. p.n.e przez Syngalezów wywodzących się z północnych Indii. Starożytna hinduska epopeja Ramayana jest prawdopodobnie zobrazowaniem tego podboju. Kronika Sri Lanki Mahavamsa relacjonuje przybycie króla Vijaya, pierwszego z królów Syngalezów, w 483 r.p.n.e. Syngalezi osiedlili się na północy, gdzie rozwinęli złożony system irygacji. Swoją stolicę założyli w Anuradhapura, które po wprowadzeniu Buddyzmu z Indii w III wieku p.n.e stało się z jednym z głównych światowych centrów tej kultury. Została tam zasadzona sadzonka drzewa, pod którym Budda został oświecony w Bodh Gaja. Świątynia Zęba w Kandy, jak również Dalada Maligawa są miejscami kultu buddystów. Religia ta stymulowała sztuki piękne w Sri Lance, których okres klasyczny trwał od IV do VI wieku.

Bliskość Sri Lanki i południowych Indii skutkowała wieloma inwazjami Tamilów. Ćolowie z południowych Indii podbili Anuradhapurę w pierwszej połowie XI wieku, a za swoją stolicę ustanowili Pollonarruwę. Syngalezi wkrótce odzyskali panowanie, jednak w XII w na północy urosło w siłę królestwo Tamilów i Syngalezi zostali zepchnięci na południowy-zachód. Arabscy kupcy, przyciągnięci na wyspę przez przyprawy, przybyli w XII i XIII w. Ich potomkami są muzułmańscy Maurowie.

Portugalczycy podbili tereny wybrzeża we wczesnych latach XVI wieku i wprowadzili religię rzymskokatolicką. Do połowy XVII wieku Holendrzy przejęli posiadłości Portugalczyków i bogaty handel przyprawami. W 1795 roku holenderskie terytoria były okupowane przez Brytyjczyków, którzy w 1798 roku utworzyli z wyspy, znanej w tamtych czasach jako Cejlon, kolonię kontrolowaną przez Koronę Brytyjską. Pod władzą Brytyjczyków rozwinięto plantacje herbaty, kawy i kauczuku. Otworzono też szkoły, w tym uniwersytet. W trakcie I Wojny Światowej narodził się ruch niepodległościowy. Konstytucja z 1931 zagwarantowała uniwersalne prawo wyborcze dla dorosłych mieszkańców, jednak żądania niepodległości trwały nadal i w roku 1946 została uchwalona bardziej liberalna konstytucja.

ełna niepodległość została ostatecznie przyznana Cejlonowi 4 lutego 1948 roku, ze statusem dominium brytyjskiej Wspólnoty Narodów. W 1950 roku delegaci z 8 krajów Wspólnoty spotkali się w Colombo i przyjęli Plan Colombo, którego celem była ekonomiczna pomoc południowej i południowo-wschodniej Azji. Zastąpienie angielskiego, jedynego oficjalnego języka, językiem syngaleskim wyobcowało Tamilów i inne mniejszości i doprowadziło do protestów Tamilów, a później anty-tamilskich ataków.

W wyniku zamieszek w 1958 roku pomiędzy Syngalezami a tamilską mniejszością na tle żądań Tamilów dotyczących uznania ich języka jako oficjalnego i ustanowienia osobnego tamilskiego stanu w systemie federalnym (co było negocjowane, jednak później odrzucone przez rząd) zginęło wiele osób, szczególnie ze społeczności tamilskiej. We wrześniu 1959 roku zamordowany został premier S.W.R.D. Bandaranaike a w roku 1960 premierem została jego żona Sirimavo Bandaranaike. Partia federalna Tamilów została wyjęta spod prawa w 1961 roku. Nastąpiła po tym fala nowych zamieszek. Niektóre zachodnie firmy zostały znacjonalizowane (1962), a kraj wmieszał się w kłótnie ze Stanami Zjednoczonymi i Wielką Brytanią dotyczącą kompensat. Radykalna polityka premier Bandaranaike zaskutkowała powstaniem opozycji. W wyniku wyborów w 1965 roku parlamentarną większość uzyskała raz jeszcze socjalistyczna Zjednoczona Partia Narodowa (UNP) Dudleya Senanayake, który został ministrem. Utworzoną wielopartiową koalicję. Pod rządami Senanayake ustanowiono bliższe stosunki z Zachodem oraz ustalono kompromisowe rozwiązania w sprawie rekompensat za nacjonalizację firm. Jednakże wciąż trwały ekonomiczne problemy i poważna inflacja, co pogarszało szybkie powiększanie się populacji (pomiędzy 1946 a 1970 liczba ludności prawie się podwoiła).

W 1970 roku Bandaranaike i jej składająca się z trzech partii antykapitalistyczna koalicja odniosła miażdżące zwycięstwo. Wybory poprzedziły znaczące przejawy agresji. Bandaranaike rozpoczęła program opieki społecznej, w tym dotacje na ryż i darmową hospitalizację, nie udało jej się jednak usatysfakcjonować skrajnej lewicy, która pod siłami Ludowego Frontu Wyzwolenia usiłowała obalić rząd w zbrojnym buncie w 1971 roku. Z pomocą Sowietów, Brytyjczyków i Hindusów, bunt został zdławiony po ciężkich walkach. W 1972 roku kraj przyjął nową konstytucję, ogłaszając się republiką, jednocześnie podtrzymując swoje członkostwo we Wspólnocie Narodów, oraz zmienił swoją nazwę na Sri Lanka. We wczesnych lakach 70-tych rząd musiał stawić czoła poważnemu kryzysowi ekonomicznemu – krajowe rezerwy żywności i obcych walut skurczyły się w obliczu rosnącej inflacji, wysokiego bezrobocia, deficytu handlowego i tradycyjnej polityki obszernych programów opieki społecznej.

Wojna Domowa

Dyskryminacja języka tamilskiego podsycała utworzenia niezależnego stanu stawiane przez mniejszość tamilską. Wybory nowych władz partii UNP pod J. R. Jayawardene w roku 1977 i zaimplementowanie ekonomicznych reform ukierunkowanych na wzrost nie pomogły ograniczyć przypływu przemocy terrorystycznej i krwawych anty-tamilskich zamieszek (1977, 1981, 1983). W latach 80tych Tygrysy Wyzwolenia Tamilskiego Ilamu rozpoczęły wojnę partyzancką na pełną skalę z armią na północy i wschodzie. W tym samym czasie radykalni syngalescy studenci zamordowali członków rządu, którzy ich zdaniem byli zbyt łagodni w stosunku do Tamilów. W roku oku 1987, w odpowiedzi na prośbę rządu Jayawardena, Indie wysłały 42 000 sił zbrojnych do północno-wschodniej Sri Lanki. Hinduskie siły prowadziły nie mogącą się rozstrzygnąć wojnę z Tygrysami i zostały poproszone o wycofanie się przez następcę Jayawardena, Ramasinghe Premadasa, który został wybrany w 1988 roku.

Siły hinduskie wycofały się pod koniec roku 1989 , a walki wznowiły się w 1990 roku. W roku 1993 Premadasa został zamordowany w samobójczym ataku bombowym. Urząd prezydenta przejął po nim premier, lider partii UNP Dingiri Banda Wijetunga. Rok później opozycyjna partia Sojusz Ludowy (PA) doszła do władzy, a Chandrika Kumaratunga, córka Sirimavo Bandaranaike została premierem, a potem prezydentem. Jej rząd wynegocjował zawieszenie broni z Tamilskimi Tygrysami, jednak po trzech miesiącach akty przemocy powróciły.

Pod koniec roku 1995 rząd przeprowadził szeroką ofensywę, przejął Tamilski bastion w Dżafnie, gdzie odniesiono znaczne straty w ludziach, podczas gdy wojny terrorystów skutkowały śmiercią cywilów w Colombo. Wojna trwała na przestrzeni lat 90-tych: siły rządu atakowały bazy rebeliantów, a terroryści przeprowadzali zabójstwa polityczne (w tym również kilku tamilskich polityków) i samobójcze ataki bombowe. Na koniec wieku ponad 60 00 ludzi zginęło z powodu etnicznego konfliktu.

Prezydent Kumaratunga została ranna gdy terrorysta-samobójca zdetonował się na wiecu wyborczym w grudniu 1999 roku. Kilka dni później została powtórnie wybrana nieznaczną większością głosów. Prezydent podejmowała kolejne próby wynegocjowania nowej konstytucji, która gwarantowałaby Tamilom pewną autonomię. Okazały się one jednak bezskuteczne i walki trwały nadal. W październiku 2000 roku po wyborach parlamentarnych PA pozostała najliczniejszą partią, brakło jej jednak sześciu mandatów aby uzyskać większość bezwzględną, co zmusiło ją do zawiązania koalicji z partią muzułmańską. Po wycofaniu się tej partii Kumaratunga zawiesiła działanie parlamentu (lipiec-wrzesień 2001), do czasu kiedy była w stanie utworzyć koalicję z lewicową, nacjonalistyczną partią Ludowy Front Wyzwolenia (JVP). Jednak ucieczka członków jej własnej partii ostatecznie zmusiła ją do rozwiązania parlamentu i rozpisania nowych wyborów w grudniu.

Po zwycięstwie opozycji, Ranil Wickremasinghe z UNP został premierem, tworząc politycznie podzielony rząd. Zobowiązał się współpracować z prezydentem i zgodził się na rozejm. Pośredniczył w negocjacjach z tamilskimi partyzantami. Rozejm doprowadził do formalnego zawieszenia broni, w którym pośredniczyła Norwegia i które podpisane zostało w lutym 2002 roku. Wielokrotnie przerywane rozmowy w sprawie pokoju zaczęto we wrześniu następnego roku.

W listopadzie 2003 roku prezydent zawiesiła parlament i objął kontrolę nad ministerstwami obrony, spraw wewnętrznych i informacji, oskarżając premiera o zbytnie ustępowanie tamilskim rebeliantom w negocjacjach. Wkrótce ogłosiła także stan wyjątkowy.

Walka o władzę zaowocowała ustrojowym kryzysem na Sri Lance, sparaliżowała rząd i jego nierozstrzygnięte negocjacje z siłami Tamilów.

Kryzys przedłużył się na rok 2004 i w styczniu Prezydent Kumaratunga ogłosiła, że przysługuje jej dodatkowy rok na urzędzie w związku z sekretną ceremonią zaprzysiężenia rok po tym jak została wybrana na swoją drugą kadencję (sąd najwyższy Sri Lanki orzekł przeciwko jej żądaniu dodatkowego roku w 2005 roku). W następnym miesiącu prezydent zwołała wcześniejsze wybory, które zostały przeprowadzone w kwietniu. Jej koalicja prowadzona przez parię PA wygrała większość mandatów w parlamencie, a prezydent mianowała ministrem Mahinda Rajapakse.

W międzyczasie, w marcu, nastąpił rozłam wśród tamilskich partyzantów. Mniejsze siły wschodnie oderwały się, ale w kolejnym miesiącu główne siły północne wzmocniły kontrolę tego obszaru. Rebelianci oskarżyli rząd o wspieranie frakcji zdrajców i odmówili wznowienia rozmów pokojowych. Wybrzeże Sri Lanki, szczególnie na południu i wschodzie, zostało zniszczone przez grudniowe tsunami w 2004 roku na Oceanie Indyjskim, wywołane trzęsieniem ziemi na północny zachód od Sumatry. Ponad 35 000 osób zginęło, a ponad 800 000 zostało wysiedlonych.

Geografia

Po zwycięstwie opozycji, Ranil Wickremasinghe z UNP został premierem, tworząc politycznie podzielony rząd. Zobowiązał się współpracować z prezydentem i zgodził się na rozejm. Pośredniczył w negocjacjach z tamilskimi partyzantami. Rozejm doprowadził do formalnego zawieszenia broni, w którym pośredniczyła Norwegia i które podpisane zostało w lutym 2002 roku. Wielokrotnie przerywane rozmowy w sprawie pokoju zaczęto we wrześniu następnego roku.

W listopadzie 2003 roku prezydent zawiesiła parlament i objął kontrolę nad ministerstwami obrony, spraw wewnętrznych i informacji, oskarżając premiera o zbytnie ustępowanie tamilskim rebeliantom w negocjacjach. Wkrótce ogłosiła także stan wyjątkowy.

Walka o władzę zaowocowała ustrojowym kryzysem na Sri Lance, sparaliżowała rząd i jego nierozstrzygnięte negocjacje z siłami Tamilów.

Kryzys przedłużył się na rok 2004 i w styczniu Prezydent Kumaratunga ogłosiła, że przysługuje jej dodatkowy rok na urzędzie w związku z sekretną ceremonią zaprzysiężenia rok po tym jak została wybrana na swoją drugą kadencję (sąd najwyższy Sri Lanki orzekł przeciwko jej żądaniu dodatkowego roku w 2005 roku). W następnym miesiącu prezydent zwołała wcześniejsze wybory, które zostały przeprowadzone w kwietniu. Jej koalicja prowadzona przez parię PA wygrała większość mandatów w parlamencie, a prezydent mianowała ministrem Mahinda Rajapakse.

W międzyczasie, w marcu, nastąpił rozłam wśród tamilskich partyzantów. Mniejsze siły wschodnie oderwały się, ale w kolejnym miesiącu główne siły północne wzmocniły kontrolę tego obszaru. Rebelianci oskarżyli rząd o wspieranie frakcji zdrajców i odmówili wznowienia rozmów pokojowych. Wybrzeże Sri Lanki, szczególnie na południu i wschodzie, zostało zniszczone przez grudniowe tsunami w 2004 roku na Oceanie Indyjskim, wywołane trzęsieniem ziemi na północny zachód od Sumatry. Ponad 35 000 osób zginęło, a ponad 800 000 zostało wysiedlonych.

Rozległa erozja i powstawanie uskoków tektonicznych na przestrzeni czasu zaowocowało wieloma formami topograficznymi, czyniąc ze Sri Lanki jedno z najbardziej malowniczych miejsc na świecie. Ze względu na wysokość n.p.m. rozróżnia się trzy strefy: Centralne Wyżyny, równiny i pas brzegowy.

Południowo-centralna część Sri Lanki – skaliste Centralne Wyżyny – są sercem kraju. Rdzeniem tego obszaru jest wysoki płaskowyż, rozciągający się od północy na południe, na przestrzeni około 65 kilometrów. Na tym obszarze znajdują się niektóre z najwyższych gór Sri Lanki (najwyższą jest Pidurutalagala – 2524 metry). Na południowym końcu płaskowyżu pasma górskie rozciągają się 50 kilometrów na wschód w kierunku Adams Peak (2243 metry) i 50 kilometrów na wschód ku Namunakuli (2036 metrów). Po bokach wysokich środkowych pasm znajdują się dwa niższe płaskowyże. Na zachodzie znajduje się Płaskowyż Hatton, szereg głęboko porozcinanych łańcuchów opadających w kierunku północnym. Na wschodzie znajduje się basen Uva, który tworzą pofałdowane wzgórza pokryte trawami, poprzecinane głębokimi dolinami i wąwozami. Na północ, oddzielony szerokimi dolinami od głównych obszarów górskich i płaskowyżów, leży masyw Knuckles tworzony przez urwiste uskoki, głębokie wąwozy i szczyty wznoszące się na ponad 1800 metrów. Na południe od Adams Peak leżą równoległe łańcuchy Rakwana Hills z kilkoma szczytami powyżej 1400 metrów. Teren od Centralnych Wyżyn przechodzi w serię zboczy i stopni skalnych o wysokości od 400 do 500 metrów n.p.m., a następnie opada w kierunku równin wybrzeża.

Większość powierzchni wyspy stanowią równiny pomiędzy 30 a 200 m.n.p.m. Na południowym-zachodzie, pasma górskie i doliny wznoszą się stopniowo, aby złączyć się z Centralnymi Wyżynami, co sprawia że równina ma porozcinany wygląd. Intensywna erozja tego obszaru odkryła granie i bogate gleby ciągnące się wzdłuż rzeki. Na południowym-wschodzie, czerwona, laterytowa gleba częściowo zakrywa podłoże najeżone nagimi monolitycznymi skałami. Przejście równiny w Centralne Wyżyny jest strome na południowym-wschodzie, a góry wyrastają niczym ściany. Na wschodzie i na północy płaska równina poprzecinana jest długimi, wąskimi pasmami skał granitowych, ciągnącymi się od Centralnych Wyżyn.

Wyspę otacza pas wybrzeża o wysokości około 30 m.n.p.m. Większość wybrzeża tworzą malownicze piaszczyste plaże, w które wdzierają się laguny. Na półwyspie Dżafna na działanie fal wystawione są gdzieniegdzie niskie klify wapienne . Na północnym-wschodzie i południowym-zachodzie, gdzie wybrzeże przecina w poprzek warstwy skał krystalicznych, można znaleźć skaliste klify, zatoki, i przybrzeżne wyspy. Te warunki utworzyły jeden z najlepszych naturalnych portów na świecie w Trincomalee na północno-wschodnim wybrzeżu i mniejszy skalisty port w Galle na południowo-zachodnim wybrzeżu.

Klimat

Położenie Sri Lanki pomiędzy 5 a 10 stopniem szerokości geograficznej obdarza kraj ciepłym klimatem, łagodzonym wiatrami oceanicznymi i znaczącą wilgocią. Średnia temperatura wynosi od niskiej 15.8 ° C w Nuwara Eliya w Centralnych Wyżynach (gdzie przymrozki mogą pojawić się w ciągu kilku dni w zimie) do wysokiej 29° C w Trincomalee na północno-wschodnim wybrzeżu (gdzie temperatura może osiągnąć 37° C). Przeciętna roczna temperatura dla całego kraju wynosi od 26° C do 28° C. Różnice temperatur między nocą i dniem mogą wynosić od 4 do 7 stopni. Najchłodniejszym miesiącem jest styczeń, kiedy to mieszkańcy, szczególnie Ci z obszarów z obszarów górskich, noszą płaszcze i swetry. Maj, najgorętszy okres, poprzedza letnie deszcze monsunowe.

Opady roczne wynoszą od 2540 mm do ponad 5080 na południowym-zachodzie wyspy. Osiągają 1250 mm na północnym-zachodzie i południowym-wschodzie kraju. Na schemat opadów wpływ mają wiatry monsunowe wiejące znad Oceanu Indyjskiego i Zatoki Bengalskiej. Cechują go cztery sezony:

  • Pierwszy trwa od połowy maja do października, kiedy wiatry powstają na południowym-zachodzie przynosząc wilgoć znad Oceanu Indyjskiego. Gdy wiatry napotykają zbocza Centralnych Wyżyn, oddają mocne deszcze na stokach gór i południowo-zachodniej części wyspy.

  • Drugi sezon trwa w październiku i listopadzie, miesiącach pomiędzy monsunami. W trakcie tego okresu zdarzają się okresowe nawałnice. Czasem tropikalne cyklony zasnuwają niebo chmurami i przynoszą deszcz na południowym-zachodzie, północnym-wschodzie i wschodnich częściach wyspy.

  • W czasie trwania trzeciego sezonu, od grudnia do marca, monsuny nadciągają od północnego-wschodu przynosząc wilgoć od strony Zatoki Bengalskiej.

  • Kolejny międzymonsunowy okres występuje od marca do połowy maja, z lekkimi, zmiennymi wiatrami i wieczornymi burzami.

Wilgotność jest wyższa na południowym-zachodzie i na obszarach górskich. Zależy ona od sezonowych opadów deszczu. Na przykład w Colombo dzienna wilgotność powietrza wynosi ponad 70% na przestrzeni całego roku, podnosząc się do prawie 90% w trakcie pory monsunowej w czerwcu. W Anuradhapura dzienna wilgotnośćć wynosi 60 procent w porze międzymonsunowej w marcu, a wzrasta do 79 procent w czasie listopadowych i grudniowych opadów. W górach, w Kandy wilgotność dzienna zwykle waha się od 70 do 79 procent.


Rolnictwo na północy i wschodzie cierpi podczas południowo-zachodnich monsunów, ponieważ niosące wilgoć wiatry stają się suche gdy schodzą z Wyżyn Centralnych, produkując gorąco i często bardzo mocne wiatry. Zatem czerwiec, lipiec i sierpień są miesiącami praktycznie całkowicie pozbawionymi deszczu w całej suchej strefie. Przez większość tego czasu mocny, gorący wiatr osusza ziemię. Jest zwany przez syngaleskich chłopów yalhulanga, a przez tamilskich kachchan.

Prawie trzy czwarte Sri Lanki leży w obszarze tak zwanej „suchej strefy”, do której należą północna połowa i cała wschodnia część kraju. Przeciętna roczna wartość opadów w tym regionie wynosi ogólnie pomiędzy 1200 a 1800 mm. W porównaniu do wielu części Europy może nie wydawać się to zbytnio sucho, jednak jak większość południowo-wschodnich Indii, praktycznie całość deszczu w tym regionie spada w 3 miesiącach północno-wschodniego monsunu pomiędzy październikiem a grudniem. Opady są często stosunkowo krótkie, ale intensywne. Strefa wilgotna również otrzymuje pewne ilości opadów w tym okresie, jednak regiony wybrzeża południowo-zachodniego są zasłonięte przez Wyżyny Centralne i są znacznie bardziej suche w czasie od listopada do stycznia, niż północny-wschód. Południowo-zachodni brzeg Sri Lanki, wilgotna strefa, większość deszczu otrzymuje od maja do września, gdy południowo-zachodni monsun omiata Morze Arabskie jak masywna ściana ciepłego wilgotnego powietrza.

Ludność

Populacja Sri Lanki została w 2003 roku oszacowana przez ONZ na 19 065 000 co uplasowało ją na 53 pozycji wśród 193 narodów świata. W tym czasie około 6% populacji była w wieku ponad 65 lat, a 27% poniżej 15 lat. Na każde 100 kobiet przypadało 107 mężczyzn. Według ONZ średni roczny wzrost populacji w latach 2000-2005 wyniósł 0,81%, a na rok 2015 przewidziano liczbę ludności równą 2 064 0000. Niski przyrost naturalny jest skutkiem programów planowania rodziny. W roku 2002 gęstość zaludnienia wyniosła 289 osób na kilometr kwadratowy. Mniej więcej połowa ludności jest skoncentrowana na południowo-zachodniej ćwiartce wyspy.

Lankijczycy mogą być podzieleni ze względu na dwa kryteria: grupę etniczną i religię. Największymi grupami etnicznymi są Syngalezi, a zaraz po nich Tamilowie. Gdy wziąć pod uwagę religię, największą społeczność na Sri Lance stanowią wyznawcy Buddyzmu. Jeśli chodzi o edukację, większość ludności wiejskiej otrzymuje tradycyjne wykształcenie. Europejski rząd wprowadził zachodni system edukacji na Sri Lance.

Grupy etniczne
Ludność Sri Lanki dzieli się na cztery grupy etniczne. Są to Syngalezi, Tamilowie, Maurowie i Burghers – potomkowie lankijskich Portugalczyków, Holendrów czy Brytyjczyków. Według danych z 2001 roku struktura populacji na Sri Lance to: Syngalezi 73,8% lankijscy Maurowie 7,2%, Tamilowie indyjscy 4,6%, lankijscy Tamilowie 3,9%, inni 0,5%, niesprecyzowani 10%. Dwoma głównymi cechami które odznaczają etniczne dziedzictwo są język i religia. Syngalezi są największą grupą etniczną na Sri Lance.

Religia
Większość mieszkańców Sri Lanki to wyznawcy Buddyzmu, z których większa część należy do społeczności Syngalezów. Lankijscy Muzułmanie mają oddzielne miejsca kultu, religijnych i kulturowych idoli, społeczeństwa, a nawet języki.

Muzułmanie na Sri Lance mogą być podzieleni na trzy główne podgrupy: lankijskich Maurów, indyjskich Maurów i Malajów, z których każda ma swoją własną historię i rytuały. Większość Tamilów wyznaje Hinduizm. Lankijskich Tamilów jednoczą ich wspólne wierzenia religijne, tamilski język i kultura. Występuje również społeczność chrześcijańska. Wedle spisu ludności z 2001 roku struktura wyznaniowa na Sri Lance prezentuje się następująco:

buddyści 70%, muzułmanie 8%, hinduiści 7%, chrześcijanie 6%

Kuchnia

Kuchnia lankijska jest pikantna i ostra. Głównym pożywieniem mieszkańców wyspy jest ryż, który spożywają z curry na bazie warzyw lub ryb. Wszystkie potrawy są gotowane na bazie mleczka kokosowego, a smaku dodają swobodnie używane przyprawy. Jak wszyscy mieszkańcy regionów wybrzeża, Lankijczycy są również ekspertami w przygotowywaniu dań rybnych. Niektórymi z popularnych dań na Sri Lance są Mallung, Sambol, Lamprais, Buriyani i Polos Pehi. Lankijczyki smakują również w soczystych słodkich mięsach jak Kavum, Halape, Thalaguli i Wattalapam. Ulubionymi napojami są natomiast herbata i kawa.

Curry
Curry towarzyszy daniom mięsnym, warzywnym i rybnym. Curry są przygotowywane z licznych przypraw opiekanych, a potem razem zmielonych w młynku. Bazą curry jest mleczko kokosowe. Smaku nadają im świeże zioła. Podstawowe składniki takie jak kurczak, wołowina, baranina, jajka i warzywa są gotowane w gęstym sosie z przyprawami. W całym kraju jest bardzo wiele odmian rybnych curry. Lankijczycy mają swój własny, odrębny sposób ich przygotowywania. Bardzo znane jest południowe ambul thiyal (curry z surowej ryby). Wegetariańskie curry są przygotowywane ze wszystkich dostępnych owoców i warzyw, takich jak bakłażan, fasola, burak, marchew, kwiat banana, dynia itp. Lankijskie curry są bardzo pikantne. Jednak dostosowuje się je tak, aby pasowały również podniebieniom obcokrajowców. Składnikami curry są proszek chilli, świeże chilli, cynamon, kurkuma, proszek i liście curry, cebule, czosnek, imbir i mleczko kokosowe.

Ryż
Ryż jest podstawowym składnikiem pożywienia Lankijczyków. Dla prawie każdej rodziny na Sri Lance głównym posiłkiem jest ryż z curry. Znany jest w wielu odmianach. Samva to perłowy ryż spożywany na specjalne okazje. Na święta gotuje się żółty ryż na bazie mleczka kokosowego, któremu nadaje się delikatny smak za pomocą przypraw. Popularnym daniem świątecznym jest Kiribath – ryż mleczny. Odmiana milchard o dużych ziarnach wydziela lekko ostry zapach w trakcie gotowania.

Dania rybne
Mieszkańcy miast wybrzeża spożywają pyszne świeże ryby z krewetkami, krabami i homarami. Smażona ryba jest jedzona z frytkami i sałatką, a rybne curry z ryżem. Curry z surowej ryby jest popularnym daniem w południowej części kraju. Tuńczyk i makrela są bardzo popularne wśród rodowitych mieszkańców wyspy.

Popularne dania.
Mallung jest z chęcią jedzony z curry. Przygotowywany z poszatkowanych zielonych warzyw i szuszonych krewetek, jest mieszany z tartym kokosem i przyprawami. Sambol to pikantne, ostre danie. Pol Symbol to proste połączenie startego kokosa, cebuli, czerwonego pierprzu, limonki i soli. Seeni Sambol to soczyste połączenie konserwy rybnej i ostrej cebuli. Lankijczycy lubią do swoich potraw jeść wafle, marynowane warzywa i ostre sosy korzenne. Lamprais to danie o unikatowym smaku. Jest to połączenie wielu składników takich jak curry, bitki, sambol, specjalna pasta krewetkowa, curry z bakłażana i ryż, pieczonych w liściu banana. Buriyani to ryż gotowany w mięsnym wywarze. Polos Pehi to danie przygotowywane z miękkich owoców drzewa bohenkowego. Częścią kuchni wyspy są także mięsa przygotowywane na słodko. Kavum to placek przygotowywany z ryżu i melasy. Helape to mieszanka kokosa, cukru trzcinowego i mąki. Thalaguli to słodkie danie w kształcie kulki. Wiele Indyjskich dań na słodko można znaleźć również na Sri Lance, szczególnie w Colombo i Kandy. Wattalapam to nawilżający usta deser. Twaróg i melasa cieszą się popularnością wśród turystów. Chrupiące kanapki, pyszne herbarniki, frytki ziemnaczane i kiełbaski są używane przez Lankijczyków jako przekąski.

Owoce
Na Sri Lance można znaleźć wiele odmian owoców. Można tu cieszyć się smakiem mango, ananasa, arbuza, papai, klejowca jadalnego, bananów (znanych także jako platany) i rambutana (owoc przypominający liczi). Niektóre z nich można znaleźć tylko na Sri Lance.

Napoje
Sri Lanka należy do największych producentów herbaty na świecie. Zwykle jest ona pita z cukrem i mlekiem. Niektórzy lubią pić „czystą herbatę” co oznacza herbatę tylko z cukrem, bez mleka. Więcej smaku herbacie może dodać kruszony imbir. Lankijczycy lubią również pić kawę. W Colombo można posmakować naprawdę dobrego espresso. Miejscowe chłodne napoje są na Sri Lance przygotowywane ze świeżych owoców. Szeroko dostępne są również butelkowane napoje gazowane takie jak Coca-Cola, Sprite, Pepsi itp. Bardzo popularnymi markami napojów gazowanych są na Sri Lance Elephant House i Ginger Beer. Popularne jest również picie wody z młodych kokosów. Ścinane na świeżo są bardzo pyszne i pożywne. Dostępny jest również szereg lokalnych i importowanych piw. Dwoma lokalnymi napojami alkoholowymi są Toddy i Arrack. Toddy przygotowuje się z drzew palmowych, a Arrack to jego sfermentowana i rafinowana odmiana.

Map